Για τις φοιτητικές εκλογές…

Οι φοιτητικές εκλογές δεν έχουν καμία σχέση με τις βουλευτικές. Ή καλύτερα, η μόνη σχέση που έχουν είναι ότι ψηφίζεις σε παραβάν, και ότι υπάρχουν ψηφοδέλτια. Κατά τα άλλα, οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι εκλογές που ορίζουν ποιος θα κυβερνήσει τη σχολή ή το πανεπιστήμιο ή κάτι τέτοιο. Είναι εκλογές που αποτυπώνουν τον πολιτικό συσχετισμό δύναμης μέσα σε ένα σύλλογο φοιτητών και σε όλο το φοιτητικό σώμα. Οι φοιτητικοί σύλλογοι και τα όργανά τους δεν φτιάχτηκαν από το κράτος, αλλά από τους φοιτητές, και άρα δεν υπάρχουν για να εκλέγουν αντιπροσώπους στο Δ.Σ. του συλλόγου ή στο τμήμα, αλλά για να μπορούν να υπερασπίζονται τα δικαιώματα των φοιτητών.

Έτσι λοιπόν οι παρατάξεις με τον έναν οι με τον άλλο τρόπο προσπαθούν να εκφράσουν τους φοιτητές. Έχουμε όμως για πολλούς από αυτούς αρκετά ράμματα για την γούνα τους:

●              Η μπλε πουλάδα, η ΔΑΠ: Η ΔΑΠ όλη την προηγούμενη χρονιά ήταν άφαντη, ακόμα και από τις συνελεύσεις του συλλόγου, κάτι το οποίο όμως δεν μας είναι πρωτότυπο. Η ΔΑΠ είναι ο κύριος εκφραστής της αποπολιτικοποίησης και του ατομικού δρόμου μέσα στην σχολή. Προσπαθεί κάθε χρόνο να βγει πρώτη στις φοιτητικές εκλογές μέσα από τα παρτάκια και τα κεράσματα, μέσα από τις σημειώσεις που δίνει στους «δικούς της». Στην συνέχεια ένα στέλεχος της ΔΑΠ μπορεί να έχει ακόμα καλύτερη κομματική καριέρα, να πάει μέσω της ΟΝΝΕΔ για την Νέα Δημοκρατία και το όνειρο του βουλευτή ίσως να γίνει και κάποια στιγμή πραγματικότητα. Ακόμα η ΔΑΠ είναι αυτή που τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια προσπαθεί να βάλει εμπόδια στην ανάπτυξη των φοιτητικών κινημάτων, που διεκδικούν με μαζικό και ριζοσπαστικό τρόπο την υπεράσπιση των φοιτητών και των μελλοντικών εργαζομένων. Επίσης είναι ο καλύτερος πυλώνας για τις εκάστοτε κυβερνήσεις εντός των φοιτητικών συλλόγων, έτσι ώστε να περνάνε οι διάφοροι νόμοι που καταστρέφουν την καθημερινότητα των φοιτητών. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης που οι ΔΑΠιτες μαζί με μπράβους έδειραν τους φοιτητές που προσπάθησαν να μπλοκάρουν την εφαρμογή των συμβουλίων  διοίκησης και τα συμβούλια προφανώς συγκροτήθηκαν.

●              Η ΠΑΣΠ ;;;;: Η ΠΑΣΠ τον τελευταίο καιρό είναι ανύπαρκτη και στην σχολή μας αλλά και σε ολόκληρο το πανεπιστήμιο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως γιατί το ΠΑΣΟΚ πήρε μόλις 13% και πήρε η μπάλα και την ΠΑΣΠ; Μήπως τελικά η ΠΑΣΠ δεν είναι ανεξάρτητη από το ΠΑΣΟΚ και πήρε την κατιούσα όπως και ο πολιτικός της φορέας; Νομίζουμε ότι οποιαδήποτε άλλη κριτική περιττεύει.

●              Πανσπουδαστική, ΜΑΣ, ΚΝΕ: Η ΚΝΕ αν και αριστερή παράταξη ( ή κομμουνιστική όπως λένε οι ίδιοι) δεν προσπαθεί και δεν έχει κάνει εδώ και πολύ καιρό τίποτα για την υπεράσπιση των συμφερόντων των φοιτητών σε επίπεδο σχολής. Αντίθετα μεταθέτει τα ερωτήματα εκτός της καθημερινότητάς μας, στην ενδυνάμωση του ΚΚΕ, στην λαϊκή εξουσία/ λαϊκή οικονομία και αναλώνεται σε μία διαμαρτυρία και γκρίνια σε σχέση με τα ζητήματα που προκύπτουν. Εμείς αντίθετα από αυτό πιστεύουμε ότι μόνο με την συλλογική πολιτική πρακτική για τα ζητήματα που μας απασχολούν και ενάντια σε αυτούς που μας πλήττουν μπορούμε να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντά μας.

●              Αριστερή Ενότητα: Όπως το λέει και το όνομά της βασικό μέλημα της Αριστερής Ενότητας είναι η επίκληση στην ενότητα της Αριστεράς. Εξαρχής πιστεύουμε ότι η πολυδιάσπαση της αριστεράς είναι κάτι το ιδιαίτερα αρνητικό και θα πρέπει οι αριστερές δυνάμεις να επιδιώκουν διαδικασίες σύγκλησης. Όμως τάσεις ενότητας στην αριστερά συμβαίνουν όταν μπορούμε να βγαίνουν κινητοποιήσεις νικηφόρες που να αποδεικνύουν ότι μπορούν τα αιτήματά μας να κερδίζουν στην πράξη, να επιβεβαιώνεται ή να απορρίπτετε η μία ή η άλλη αντίληψη. Όταν όμως όλα αυτά μένουν στα λόγια και η Αριστερή Ενότητα δεν έχει ποτέ προσπαθήσει να υπερασπιστεί ως πρωτοπορία τα συμφέροντα των φοιτητών, είτε στο κίνημα είτε με μαζικές παραστάσεις στην σχολή, όλα τα παραπάνω πέφτουν στο κενό.   

●              Αντίλογος: Αν και είναι η πιο κοντινή στην αντίληψή μας δύναμη εντός του συλλόγου, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε κάποια ζητήματα διαφωνίας. Πρώτον ο Αντίλογος λειτουργεί περισσότερο με όρους εκπροσώπησης και ανάθεσης των φοιτητών, παρά προσπαθεί να εμπλέξει μαζικά τους φοιτητές στις διαδικασίες διεκδίκησης των συμφερόντων τους (όπως στην  Γ.Σ. τμήματος για την εξεταστική και στην μαζική παράσταση για τον προγραμματισμό που ήρθε δια αντιπροσωπίας.).  Δεύτερον οι φοιτητικές εκλογές δείχνουν μία προσπάθεια που έχουν κάνει οι δυνάμεις εντός του συλλόγου όλη την χρονιά και δεν είναι μία μάχη όπως στις βουλευτικές (ακόμα και αν συμφωνείς περισσότερο με κάποιον άλλο ψήφισε Αντίλογο για να μην πάρει τον σύλλογο η κακιά δεξιά). Ακόμα και αν ανάγεται σε αυτό το ερώτημα όμως, τότε ας μας πει ο Αντίλογος γιατί δεν δέχτηκε να κάνουμε ενιαίο εκλογικό κατέβασμα όπως του είχαμε προτείνει, που τότε θα βγαίναμε σίγουρα πρώτοι στην σχολή;

Εμείς ως ΑΝ.Α.ΧΩ.ΜΑ πιστεύουμε ότι οι φοιτητικές εκλογές δεν υπάρχουν ούτε για να γίνει κάποιος πρόεδρος της σχολής με το να βγει πρώτος στις εκλογές, ούτε για να βάλει κάποιος το όνομά του στο ΔΣ (έτσι και αλλιώς είμαστε και οι μόνοι που δεν υπογράφουμε ως άτομα, αλλά με το όνομα του σχήματος). Αντίθετα πιστεύουμε ότι οι φοιτητικές εκλογές πρέπει και μπορούν να ενισχύσουν τις δυνάμεις που προσπαθούν να υπερασπιστούν στην πράξη τα συμφέροντα των φοιτητών, έτσι ώστε να έχουν την δύναμη και την νομιμοποίηση να κάνουν ακόμα περισσότερα (όπως κάναμε με την διπλή εξεταστική του Φλεβάρη και με το μάθημα του προγραμματισμού.), και να αποδυναμώσουν αυτούς που με το να προωθούν τον ατομικό δρόμο, να τα βρίσκουν με τους μεγαλοκαθηγητές και να είναι τα τσιράκια του υπουργείου προσπαθούν να διαλύσουν το μέλλον μας.

Πρωτομαγιά: Απεργία ή Χιπισμός;

Την πρώτη Μαίου του 1886 δεκάδες εργάτες που διαδήλωναν στο Σικάγο με αίτημά τους το 8ωρο, δολοφονούνται από το Αμερικανικό κράτος. Οι διαρκείς απεργίες εκείνης της περιόδου και οι αιματηρές θυσίες των αγωνιστών βρίσκουν την ανταπόκρισή τους στην καθιέρωση του 8ώρου.

Είναι μια περίοδος που το Καπιταλιστικό σύστημα μόλις κάποιες δεκαετίες έχει καταφέρει να στηθεί στα πόδια του, παρόλα αυτά οι υποσχέσεις της Γαλλικής επανάστασης (1789), για ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, έχουν ήδη αντικατασταθεί από την βάναυση εκμετάλλευση, την αποικιοκρατία και την εξαθλίωση των εργαζομένων.

Σήμερα οι ίδιες αξίες, της ισότητας, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης, χρησιμοποιούνται από τους Κυβερνώντες, για να καλύψουν τη βρωμιά της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης από τη μεγάλη ιδιοκτησία και την τρανταχτή ανισότητα, την βία και τον εξαναγκασμό της καταστολής και της αυταρχικότητας απέναντι στην ελευθερία πολιτικής έκφρασης και ριζοσπαστικής πρακτικής, για να προωθήσουν τη δυσωδία του ανταγωνισμού ανάμεσα στους εργαζόμενους, απέναντι στη δυνατότητά τους να παλέψουν όλοι μαζί συναδελφικά και συλλογικά για ένα καλύτερο αύριο.

Αν κάποιος γυρνούσε πίσω στο 1850 και  έλεγε σε έναν εργοδότη ότι η εργασία του εργάτη θα είναι χρονικά οριοθετημένη και όχι από ανατολή σε δύση ή  του έλεγε ότι κάποιος εργαζόμενος θα μπορούσε να απολαμβάνει ένα εισόδημα(σύνταξη) στα τελευταία χρόνια της ζωής του χωρίς να εργάζεται ,επειδή είχε εργαστεί πριν , τότε ο εργοδότης θα ζητούσε να κλειστεί στο τρελάδικο για αυτό που τόλμησε να ξεστομίσει.

Και σήμερα αυτό που επιχειρούνε, είναι να ξεπεραστεί η κρίση με τέτοιο τρόπο ώστε και πάλι όποιος μιλάει για οκτάωρο ή για συντάξεις να θεωρείται τρελός. Μάλιστα ημερομηνίες που θυμίζουνε πόσο αυτονόητο είναι να αγωνίζεσαι για μια αξιοπρεπή ζωή, επιχειρούνε να ξεχαστούν. Τόσο μεγάλη είναι η ανάγκη τους για εκδίκηση σε τέτοια μεγαλειώδη κεκτημένα όπως αυτά της πρωτομαγιάς, που η ημερομηνία, έχει σχεδόν καθολικά ταυτιστεί σήμερα με την ημέρα των λουλουδιών, της άνοιξης και της ανεμελιάς. Τη φύση, που ο ίδιος ο καπιταλισμός στέρησε από τον άνθρωπο στριμόχνωντάς τον στα μεγάλα αστικά κέντρα και στις μεγάλες παραγωγικές μονάδες και τα εργοστάσια, τη χρησιμοποιεί για να εξαφανίσει έναν μεγαλειώδη αγώνα από τη συλλογική μνήμη. Τον ελεύθερο χρόνο και την ανεμελιά, που ο ίδιος ο καπιταλισμός στέρησε από τον άνθρωπο, με τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας και την βάναυση εκμετάλλευση ακόμα και της τελευταίας σταγόνας ζωτικής ενέργειας του ανθρώπου, τη χρησιμοποιεί για να μετατρέψει μια ημερομηνία, από μεγαλειώδη απεργία που διεκδικούσε ακριβώς αυτόν τον ελεύθερο χρόνο (πέρα των άλλων), σε αργία.

Με επίγνωση ότι δεν είμαστε χίπιδες, και πως δεν βρισκόμαστε σε μια νιρβάνα που αποτελεί ψευδαίσθηση για την σκοτείνια της πραγματικής κατάστασης που βιώνουμε ως νέοι και ως αυριανοί εργαζόμενοι, την Τρίτη 1^η Μαίου, δεν θα πάμε ο καθένας μόνος του προς την αναζήτηση της χαμένης του παιδικότητας, στα λιβάδια, αλλά θα πάμε συλλογικά στην απεργία, προς την αναζήτηση ενός άλλου μέλλοντος, αυτό της αξιοπρεπής εργασίας και της ανατροπής αυτών που τόσο επίμονα προσπαθούν να μας τη στερήσουν, για δικό τους κέρδος.

Όλοι στην απεργία της Πρωτομαγιάς, την Τρίτη 1^η Μαίου το πρωί.

Η πορεία θα ξεκινήσει από το παράρτημα και θα συμπορευτεί με τα πρωτοβάθμια σωματεία του εργατικού κέντρου.

Προγραμματιστής ή Μηχανολόγος??

Πριν από τρία χρόνια υπήρχε στη σχολή μας ,στο μάθημα του προγραμματισμού ένας καθηγητής ο οποίος έκανε δύσκολη την καθημερινότητα των φοιτητών αυξάνοντας τον όγκο και τη δυσκολία των εργασιών στο εργαστήριό του μειώνοντας  παράλληλα το χρόνο παράδοσής τους. Αυτό το γεγονός προκάλεσε τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση των φοιτητών οι οποίοι μέσα από μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας κατάφεραν να τον διώξουν από το μάθημα αυτό διεκδικώντας ένα πιο εύκολο εργαστήριο.

 Πάνω κάτω το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Μόνο που στη θέση του Ζώη κάθεται ο Σαραβάνος. Στα 2 πρώτα εργαστήρια ο υπεύθυνος καθηγητής έβαζε τους φοιτητές να παραδίδουν την εργασία μέσα σε μία ώρα και όσοι δεν προλαβαίνανε (είτε γιατί δεν παρακολούθησαν τη ΜΗ υποχρεωτική διάλεξη είτε γιατί δεν πρόλαβαν να διαβάσουν το υλικό της διάλεξης) ακόμη όσοι λείπανε από το εργαστήριο παίρνανε μηδέν. Το γεγονός αυτό παράλληλα με την έλλειψη βοήθειας από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές και την πίεση από το χρόνο που όλο και λιγόστευε ανάγκασε κάποιους φοιτητές να διαμαρτυρηθούν με αίτημα τη διεύρυνση του χρόνου παράδοσης των εργασιών, πράγμα το οποίο αποτυπώθηκε και σε απόφαση του συλλόγου μας. Αντί όμως να ακολουθηθεί η απόφαση του συλλόγου μεγάλωσε τη διορία ( μέχρι τη λήξη του εξαμήνου) και αυξήθηκε  ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ο όγκος και η δυσκολία της εργασίας, αναγκάζοντας κάποιους φοιτητές να αναζητήσουν βοήθεια σε εξειδικευμένους προγραμματιστές!

Ο σύλλογος είχε πάντα ξεκάθαρη θέση σε αυτά τα ζητήματα. Απαιτήσαμε ανθρώπινους ρυθμούς διεξαγωγής του εργαστηρίου αντιτιθέμενοι στην προσπάθεια εντατικοποίησης και πειθάρχησης των σπουδών μας που έχει ως στόχο την δημιουργία γραμμής παραγωγής ρομπότ που θα βγαίνουν από τη σχολή των μηχανολόγων. Ας μην ξεχνιόμαστε, είμαστε οι αυριανοί εργαζόμενοι που θα κληθούμε να ανταπεξέλθουμε στα πλήρως ελαστικά ωράρια, όπου η καθυστέρηση στην παράδοση ή  η απουσία θα σημαίνει περικοπή μισθού και το μηδέν της εργασίας θα σημαίνει απόλυση.

Γιατί όμως ο καθηγητής απάντησε στην συλλογική αυτή διεκδίκηση των φοιτητών με τα παραπάνω «δρακόντεια μέτρα»? Καταρχήν γιατί είναι η αυθεντία  του εργαστηριού και κανείς δεν μπορεί να του λέει τι να κάνει. Κατά δεύτερον γιατί δεν ανέχεται καμιά συλλογική διεκδίκηση από μέρους των διοικούμενων δηλαδή των φοιτητών  οι οποίοι μάλλον θα έπρεπε να μην είχαν μιλήσει ποτέ! Οδηγώντας τους στον ατομικό δρόμο προωθώντας τα ανταποδοτικά κριτηρια (οσο περισσότερος  χρόνος σου δίνεται πρέπει αναλογικά να παραδίδεις μεγαλύτερη και δυσκολότερη εργασία ).

Πιστεύουμε ότι ο συλλογικός δρόμος είναι και ο μόνος δρόμος για να πετυχαίνουμε τα αυτονόητα όσο και αν αυτός προσκρούει στον καθηγητικό ρεβανσισμό, στην εντατικοποίηση  την πειθάρχηση και την καθηγητική αυθαιρεσία. Μένει λοιπόν να υλοποιήσουμε την απόφαση του συλλόγου.

Αυτό που γίνεται στο εργαστήριο δεν θα μείνει αναπάντητο. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να παίζει με τους φοιτητές θα μας βρει μπροστά του.     ΑΝ.Α.ΧΩ.ΜΑ

                          ΑΝεξάρτητος Αριστερός ΧΩρος ΜηχΑνολόγων

Εξεταστική Ιουνίου. Όταν μας αρνούνται τα αυτονόητα…

Ο νέος υπουργός παιδείας Μπαμπινιώτης, επέλεξε να «συστηθεί» στο φοιτητικό κίνημα με πολύ «ωραίο» και σαφή τρόπο. Το πρώτο πράγμα που έκανε, πέρα από τις διάφορες δηλώσεις για τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, ήταν να στείλει εγκύκλιο στα Πανεπιστημιακά ιδρύματα που προτάσσει το εξής: Την ακύρωση των επί πτυχίω εξεταστικών που δόθηκαν από την ψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου το Σεπτέμβρη και μετά, όπως επίσης και όλων των άλλων εξεταστικών που αναπλήρωσαν αυτή του Σεπτέμβρη και την ακύρωση οποιασδήποτε επί πτυχίω εξεταστικής από εδώ και στο εξής.

Δεν τους έφτανε που ψήφισαν ένα νόμο που μειώνει και οριοθετεί το χρόνο σπουδών, που βάζει επιπλέον προϋποθέσεις οικονομικές, «εκπαιδευτικές», ακόμα και προϋποθέσεις πολιτικών πεποιθήσεων και «ακαδημαϊκού ήθους», για να μπορέσει κανείς να ολοκληρώσει τις σπουδές του σε αυτό το χρονικό διάστημα, αλλά θέλουν κιόλας να μας αφαιρέσουν οποιαδήποτε διευκόλυνση όταν χρωστάμε μαθήματα μετά τα πέντε χρόνια. Ταυτόχρονα και σε συνέπεια με τη στάση τους το Φλεβάρη, προσπαθούν να χάσουμε τελείως την επαναληπτική εξεταστική, που δεν διεξήχθη το Σεπτέμβρη λόγω καταλήψεων. Είναι απίστευτο το πώς μόνο και μόνο για να πάρουν εκδίκηση για το ότι οι φοιτητές αντέδρασαν στο νόμο έκτρωμα που ψήφισαν στη Βουλή Αυγουστιάτικα, δεν μπορούν να χωρέσουν 3 βδομάδες εξεταστικής μέσα σε μια ολόκληρη ακαδημαϊκή χρονιά.

Ενδιαφέρον έχει πέρα από τη στάση του Υπουργείου να δούμε και τη στάση κάποιων αγαπημένων μας καθηγητών. Ο χοντροπρύτανης με θάρρος λέοντα, και με τεράστια ρίσκα για την εκπαιδευτική αλλά και την πολιτική του καριέρα, μπήκε πραγματικά στο μάτι του Υπουργού, στέλνοντάς του μέιλ (ή γράμμα με περιστέρι, δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα), που του εξηγεί ότι θα τον διευκόλυνε καλύτερα τον Υπουργό να εφαρμόσει τις διαγραφές φοιτητών που υπαγορεύονται από το νόμο στα ν+2 χρόνια, αν άφηνε τους φοιτητές τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει να εφαρμόζεται ο νόμος (δλδ μέχρι να γίνουν οι πρώτες διαγραφές), να δίνουν επί πτυχίω εξεταστική. Στις διώξεις που θα ακολουθήσουν στον Πρύτανη από το Υπουργείο μετά την προσπάθειά του να διευκολύνει την εφαρμογή του νόμου στο Πανεπιστήμιο πρέπει όλοι να είμαστε πλάι του.

Στο τμήμα μας, η έτερη επαναστατική μορφή του Πανεπιστημίου, ο Παντελάκης, που έχει με σθένος αντιπαλέψει την εφαρμογή αυτού του νόμου εκτρώματος, αλλά δεν έχει καταφέρει να αποτρέψει να συμμετέχουν καθηγητές του τμήματος υποψήφιοι στα συμβούλια διοίκησης, θα επιχειρήσει να αναιρέσει όπως φαίνεται την τελευταία απόφαση του τμήματος που ήταν να αναπληρωθεί η εξεταστική και τον Ιούνη. Η άποψή του είναι πως πρέπει να περιμένουμε τι θα πει η σύγκλητος και να εφαρμόσουμε αυτό που θα βγάλει ως απόφαση. Καταλαβαίνουμε πως κατά βάθος είναι τίμιος και τον έχουν φάει τα κυκλώματα, οπότε θα τον αντιμετωπίσουμε με πολύ αγάπη και συμπόνια για αυτήν του την άποψη.

Οι φοιτητικοί Σύλλογοι μπλόκαραν τη διεξαγωγή των εκλογών για τα συμβούλια διοίκησης και ο νόμος Διαμαντοπούλου παραμένει από την ψήφισή του τον Αύγουστο, ακόμη, ανεφάρμοστος. Η ποινικοποίηση των αγώνων με χάσιμο εξεταστικών περιόδων, και η επιβολή όλο και περισσότερων προϋποθέσεων στους φοιτητές για να τελειώσουν τη σχολή τους με την ταυτόχρονη κατάργηση διευκολύνσεων, όπως η επί πτυχίω εξεταστική, κινούνται τελείως στο κλίμα και τις κατευθύνσεις του νέου νόμου και της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Με τέτοιους εκβιαστικούς τρόπους επιχειρούν από τη μία να πειθαρχήσουν τη νεολαία και από την άλλη να την κάνουν να τρέχει ισόβιο κατοστάρι, επιβάλλοντάς της να συνηθίζει σε ρυθμούς που σήμερα διαμορφώνονται στην εργασιακή πραγματικότητα μέσω του μνημονίου και του ΔΝΤ.

Η απάντηση στην πειθάρχησή μας είναι η απειθαρχία και με αυτήν συλλογικά μπορούμε να διεκδικήσουμε ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών. Απειθαρχία στις προσταγές και τα διατάγματα του Υπουργείου, συλλογική διεκδίκηση των εξεταστικών μας στα τμήματα και στη σύγκλητο, χωρίς εκπροσώπους και διαμεσολαβητές. Μόνο έτσι μπορούμε να κατακτήσουμε τις εξεταστικές που δικαιωματικά μας ανήκουν... 

Δυο λόγια για την καταστολή

Όλοι έχουν νιώσει με κάποιο τρόπο να καταστέλλονται. Είτε από την οικογένειά τους είτε από το σχολείο τους κτλ. Είναι όμως αυτού του είδους η καταπίεση κάτι που μπορεί να προκύπτει μόνο από τις καλές προθέσεις των γονιών μας ή των καθηγητών μας, ή παίρνει πολλές φορές και οργανωμένη μορφή; Η καταστολή είναι κατά τη γνώμη μας ζήτημα, ειδικά στην παρούσα κατάσταση, γιατί οργανωμένα επιχειρεί να αποθαρρύνει την ανάπτυξη κάθε είδους «ανάρμοστης συμπεριφοράς» ειδικά όταν αυτή παίρνει χαρακτηριστικά συλλογικής διεκδίκησης.

       Έτσι πολλοί μηχανισμοί του κράτους σε επικίνδυνες γι αυτό εποχές δεν ξεχνούν να σε «προτρέπουν» με βίαιο τρόπο να γυρίσεις στην ησυχία την τάξη και την ασφάλεια. Χρησιμοποιώντας την τρομοκρατία με διάφορους έμμεσους τρόπους αλλά και με έκδηλους τρόπους που τους νιώθεις στο πετσί σου.

       Ένας τρόπος τρομοκράτησης των φοιτητών είναι για παράδειγμα η προσπάθεια ποινικοποίησης του αγώνα του φοιτητικού κινήματος από τις συγκλήτους σε πανελλαδικό επίπεδο. Στόχος ήταν να κυριαρχήσει η αντίληψη στους φοιτητές ότι η κατάληψη ως μέσο πάλης και ο συλλογικός αγώνας μόνο αρνητικά μπορούν να επιδράσουν. Σε αντίστοιχη κατεύθυνση κινούνται και τα ΜΜΕ τα οποία προσπαθούν να μεταμορφώσουν τις κινηματικές διαδικασίες του λαού σε συναθροίσεις υπόγειων πλασμάτων, δολοφόνων και τρομοκρατών.

       Από την άλλη, δρομολογείται ιδιαίτερα τελευταία μια συνεχόμενη άρση, κατακτημένων από τον λαό δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Παράδειγμα που βιώνουμε έντονα είναι η με το νέο νόμο της Διαμαντοπούλου άρση του ασύλου, που ήταν πάντοτε χώρος ελεύθερης έκφρασης του λαού και της νεολαίας μακριά από την αστυνομία και την βίαιη κρατική παρέμβαση. Αυτό έκανε ανέκαθεν αυτούς τους χώρους, χώρους ελεύθερης συνδικαλιστικής δράσης, χώρους ανάπτυξης ριζοσπαστικών ιδεών και κέντρα αγώνα και εξόρμησης του κινητοποιούμενου κόσμου. Χαρακτηριστικές είναι οι τελευταίες συνεχόμενες προσπάθειες από την αστυνομία για άρση του ασύλου στη Νομική με αφορμή τους πλανόδιους μετανάστες, αλλά πραγματική αιτία να τρομοκρατήσουν τους φοιτητές και όποιον άλλο τολμήσει να αγωνιστεί στον συγκεκριμένο χώρο.

Επίσης σημαντική είναι η προσπάθεια του ελληνικού κράτους να διαλύσει οποιαδήποτε τύπου ασφάλεια παρεχόταν στον εργαζόμενο κόσμο. Η απελευθέρωση των απολύσεων πειθαρχεί ακόμα πιο πολύ τους εργαζόμενους. Πλέον δεν μπορούν να δώσουν καμιά αφορμή ανυπακοής στους εργοδότες τους καθώς από τη μια μέρα στην άλλη μπορεί να μείνουν χωρίς δουλειά και χωρίς αποζημίωση.

        Όλα τα προηγούμενα λειτουργούν μεν βίαια, αλλά κυρίως αποθαρρυντικά προς την συλλογική αμφισβήτηση της πολιτικής των Κυβερνήσεων. Εφόσον κάποιος ξεφύγει από όλους αυτούς τους μηχανισμούς που τον τρομοκρατούν και καταφέρει να κατέβει στο δρόμο και να αγωνιστεί, τον περιμένει η τελευταία γραμμή άμυνας τους κράτους, ο κατασταλτικός μηχανισμός της αστυνομίας. Με τελείως ωμό και βίαιο τρόπο η αστυνομία, τα ΜΑΤ και ομάδες ΔΙΑΣ προσπαθούν σε κάθε πορεία με Κυβερνητική εντολή να αναγκάσουν όποιον κατέβηκε στο δρόμο να το ξανασκεφτεί δυο και τρείς φορές πριν το ξαναεπιχειρήσει. Ειδικά μάλιστα όταν «η χώρα περνάει κρίσιμες καταστάσεις», όπως αμέτρητες φορές έχουμε ακούσει από τους διάφορους Πρετεντέρηδες και Παπαδήμιους, συνήθως σημαίνει μακελειό στους δρόμους της Αθήνας (και όχι μόνο). Το Σύνταγμα εκκενώνεται μέσα σε δευτερόλεπτα μετά την ψήφιση του κάθε μνημονίου ή νόμου της Τρόικας. Στην τελευταία μάλιστα μεγάλη κινητοποίηση στο Σύνταγμα, την ημέρα ψήφισης του τρίτου μνημονίου, πορείες που ξεκίνησαν από διάφορες περιοχές της Αθήνας με κατεύθυνση το Σύνταγμα δεν αφέθηκαν ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους.

         Η απάντηση στην καταστολή έρχεται μέσα από το συλλογικό αγώνα. Ο κόσμος έχει αγανακτήσει από αυτήν την πολιτική που εφαρμόζουν και κανένας μπάτσος δεν μπορεί να του σταθεί εμπόδιο, κάτι που έδειξαν οι μαζικές συγκρούσεις σε όλες τις μεγάλες πορείες του τελευταίου χρόνου, που όλο και μεγαλώνουν. Η κατάργηση του ασύλου, ακούγεται σαν αστείο όσο υπάρχει μια μαχητική νεολαία που το υπερασπίζεται. Τα ΜΜΕ χάνουν τις εξουσίες τους όταν όλος ο κόσμος έχει κατέβει στο δρόμο για να δημιουργήσει τις ειδήσεις, και δεν περιμένει να τις δει αλλοτριωμένες μέσα από την τηλεόραση.

    Όλη η κοινωνία πρέπει να θεωρεί δεδομένες τις δημοκρατικά κατακτημένες ελευθερίες της. Φαίνονται μεγάλοι όταν είμαστε σκυφτοί. Ας σηκώσουμε το κεφάλι για να τους δείξουμε ότι:

Η τρομοκρατία δε μας σταματά…

                                                         …στο δρόμο του αγώνα βαδίζουμε ξανά!

ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ: ΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΤΩΝ ΕΓΚΑΘΕΤΩΝ

Μέχρι και σήμερα σύμφωνα με το υπουργείο θα έπρεπε να έχουν γίνει εκλογές για τα συμβούλια διοίκησης πανελλαδικά. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε ακόμη. Περίεργο; Μάλλον όχι, αφού τα συγκεκριμένα συμβούλια αποτελούν τη μεγαλύτερη αιχμή του νόμου Διαμαντοπούλου. Και αυτό διότι αντί για τους καθηγητές και τους φοιτητές, τα συμβούλια διοίκησης θα τα ελέγχουν μάνατζερ εγκάθετοι του υπουργείου, που δεν θα διστάζουν να κόβουν τα βιβλία μας, να κλείνουν την εστία και να κλείνουν ακόμα και σχολές.
     

Όπως μάλλον όλοι γνωρίζουν, μέχρι τώρα τις αποφάσεις για το πανεπιστήμιο τις έπαιρναν καθηγητές και φοιτητές μαζί. Λέγοντας μαζί εννοούμε στον ίδιο χώρο, διότι οι φοιτητές, εκτός από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους που έχουν στα όργανα συνδιοίκησης (που είναι κατάκτηση του φοιτηκού κινήματος), μόνο με τις μαζικές τους παραστάσεις μπορούσαν διαχρονικά να πιέζουν τους καθηγητές και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Πλέον με τα συμβούλια διοίκησης όλα τα παραπάνω καταργούνται αφού ο μάνατζερ και οι καθηγητές που επί της ουσίας θα διορίζονται και θα εγκρίνονται από το υπουργείο και θα εφαρμόζουν την πολιτική της κυβέρνησης χωρίς έλεος και χωρίς να πιέζονται από κανέναν.    

Τα συμβούλια διοίκησης θα αποτελούνται από 8 καθηγητές του πανεπιστημίου μας, 1 μεγαλοφοιτητοπαράγοντα,  και 6 εξωπανεπιστημιακούς( καθηγητές του εξωτερικού, τύπους από την τοπική αυτοδιοίκηση, μέχρι και παπάδες!!!).Όσον αφορά τους φοιτητές ξεχνάμε τις εκλογές όπου κατεβαίνουμε με σχήματα, παρατάξεις και ανεξάρτητες συλλογικότητες και θα ξαναθυμηθούμε τα δεκαπενταμελή του σχολείου και τα αγγλικά κολέγια που το μόνο τους μέλημα είναι τα πάρτυ. Από ότι φαίνεται ο φοιτητής που θα εκλέγεται στο συμβούλιο πολύ περισσότερο σχέση θα έχει με την ΔΑΠ την ΠΑΣΠ και τα γκρουπ του καρναβαλιού παρά με την πολιτική και την συλλογική υπεράσπιση των συμφερόντων μας. Σε σχέση με τα 6 εξωτερικά μέλη πρόκειται για πρόσωπα που σύμφωνα με το νόμο:  « Προσόντα για την εκλογή εξωτερικού μέλους είναι η ευρεία αναγνώριση του υποψηφίου στην επιστήμη, στα γράμματα ή τις τέχνες, η διάκρισή του στην κοινωνική, οικονομική, πολιτική ή πολιτιστική ζωή σε εθνικό ή σε διεθνές επίπεδο και η γνώση και εμπειρία από θέση ευθύνης». Δηλαδή άσχετους τύπους ως προς το πανεπιστήμιο και τις ανάγκες μας οι οποίοι θα είναι φαντάσματα με παχυλούς μισθούς.

 Ο ρόλος του συμβουλίου είναι η εφαρμογή του νόμου για την εκπαίδευση στο σύνολο του, ξεκινώντας από την κατάργηση του ασύλου, την εφαρμογή της διαγραφής φοιτητών στα ν+2 χρόνια ,την πειθάρχηση των φοιτητών μέσω της ποινικοποίησης των όποιων αγώνων τους, καθώς εν τέλει και το κλείσιμο των μη οικονομικά ¨βιώσιμων¨ σχολών του ιδρύματος. Θα είναι το όργανο που θα εκβιάζει μαζί με τη Διαμαντοπούλου τα τμήματα ως προς την εφαρμογή του νόμου διαμέσου της χρηματοδότησης. Επίσης θα είναι υπεύθυνο για τη χρηματοδότηση της φοιτητικής μέριμνας και των εστιών στην εποχή της λιτότητας και της φτώχειας που επιτάσσει το Δ.Ν.Τ. και η συγκυβέρνηση Παπαδήμου. Με άλλα λόγια την κατάργηση της δωρεάν σίτισης-στέγασης.

Από τα παραπάνω λοιπόν φαίνεται πως η επερχόμενη αλλαγή στον τρόπο διοίκησης των πανεπιστημίων τείνει να αυταρχικοποιήσει την εκπαίδευση, να αναιρέσει κεκτημένα δεκαετιών του φοιτητικού κινήματος και να βάλει ταφόπλακα στην όποια προσπάθεια υπεράσπισής τους σε μια περίοδο μάλιστα διάλυσης και υποβάθμισης κάθε λαϊκού κεκτημένου.. Παρόλα αυτά οι φοιτητές δε σκύβουν το κεφάλι. Ήδη σε πολλά ιδρύματα πανελλαδικά γίνονται μαζικές κινητοποιήσεις με σκοπό το μπλοκάρισμα της εκλογής των μελών των συμβουλίων διοίκησης , κάτι που έγινε και εδώ στο Τ.Ε.Ι. Πάτρας και είχε ως αποτέλεσμα να μπει το πρώτο ανάχωμα στην αναδιάρθρωση αυτή. Ακολουθεί και η εκλογή τους  στο πανεπιστήμιο Πάτρας,  οπότε απαιτείται από τη συγκυρία να είμαστε σε ετοιμότητα έτσι ώστε με μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις να αποτρέψουμε την προσπάθεια του υπουργείου να φέρει manager να διοικούν για μας χωρίς εμάς...  

Δεκέμβρης 2008…

Για την καταστολή:

3 χρόνια μετά την κρατική δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα, τα αίτια που οδήγησαν σε αυτό το γεγονός, παραμένουν επίκαιρα. Η κρίση, κάνει επιτακτικό για τις Κυβερνήσεις το πέρασμα των αναδιαρθρώσεων, ακόμα και όταν δεν υπάρχει για αυτές καμία κοινωνική συναίνεση. Όλες οι μεταρρυθμίσεις έχουν υλοποιηθεί τα τελευταία δύο χρόνια, εν μέσω σφοδρών αντιδράσεων από την πλειοψηφία των κοινωνικών στρωμάτων, με μόνο σύμμαχο επί της ουσίας τα ΜΜΕ και την αστυνομία. Έτσι, το κράτος, όταν δεν μπορεί να ενσωματώσει τις μάζες, δηλαδή με κάποιον τρόπο να μετριάσει την λαϊκή οργή δίνοντας μικρές παραχωρήσεις , δείχνει τα δόντια του. Τα κανάλια, μιλώντας για την εμπόλεμη ζώνη του κέντρου της Αθήνας, ξεκάθαρα προσπαθούν να αποθαρρύνουν όποιον θέλει να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις. Η αστυνομία, φροντίζει σε κάθε διαδήλωση να επιβεβαιώσει αυτήν την εικόνα, χτυπώντας απρόκλητα πορείες, πνίγοντάς τες στα δακρυγόνα και τα χημικά.

Δεν υπάρχουν γενικά και αόριστα, οξύθυμοι ΜΑΤατζίδες, αλλά εξειδικευμένοι στην καταστολή πλήθους και πλήρως εξοπλισμένοι ρόμποκοπ. Δεν υπάρχουν καλοθελητές πολιτικοί και δημοσιογράφοι, ακόμα κι αν οι τελευταίοι προσπαθούν να δείξουν πόσο νοιάζονται για τη χώρα, όταν μας θυμίζουν πως δεν θα έρχονται τουρίστες στα Ελληνικά νησιά αν υπάρχουν διαδηλώσεις. Η κρατική καταστολή είναι ένα όπλο στα χέρια του κράτους που χρησιμοποιεί όποτε μπαίνουν οι λαϊκές διεκδικήσεις στο προσκήνιο. Αυτό φάνηκε τον Δεκέμβρη του 2008 στην πιο ακραία έκφανσή του, όταν η ελληνική αστυνομία δεν δίστασε να θυσιάσει ένα 16χρονο παιδί στον βωμό της τάξης και της ασφάλειας.

Μια σύντομη αναδρομή:

Αποτέλεσμα της δολοφονίας ήταν ένα ξέσπασμα της λαϊκής οργής με όρους εξέγερσης. Στρώματα τα οποία δέχονταν κάθε μέρα την βία και την καταπίεση του κράτους όπως μετανάστες ,νέοι εργαζόμενοι, άνεργοι, μαθητές και φοιτητές, κατέβηκαν στον δρόμο και συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Οι κινητοποιούμενες μάζες στοχοποίησαν κυβερνητικά κτήρια ,αστυνομικά τμήματα και κτήρια λήψης αποφάσεων όπως Υπουργεία, αλλά και τράπεζες αφού εκείνη την περίοδο ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της κρίσης, η κυβέρνηση είχε δώσει 28 δις στις τράπεζες. Το κράτος επέλεξε απέναντι στην οργή του λαού την χρήση της αστυνομικής βίας όμως ο κόσμος όχι μόνο δεν τρομοκρατήθηκε αλλά απάντησε στην καταστολή με μαζικό και αποφασιστικό τρόπο.

Το ποιοι συμμετείχαν στις συγκρούσεις και τα οδοφράγματα, αλλά και η διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη αποδεικνύουν, πως ήταν ένα ξέσπασμα απέναντι στην καταπίεση από το κράτος και τη βία της αστυνομίας, που κατάφερε να δημιουργήσει τριγμούς σε όλη την Ευρώπη. Κυριότερος αντίκτυπος ήταν η απόσυρση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στη Γαλλία, από το Σαρκοζί, λόγω του ενδεχομένου «ντόμινο» εξεγέρσεων.

Για τα αιτήματα:

Τα αιτήματα που αναδείχθηκαν μέσα από το Δεκέμβρη, δεν έχουν εκπληρωθεί μέχρι σήμερα. Το να ανατραπεί αυτή η κυβερνητική πολιτική που δολοφονεί, το να σταματήσει η καταστολή στις πορείες και να καταργηθούν τα ματ και όλα τα ειδικά σώματα καταστολής, αποτελούν αιτήματα που ακόμα και αυτούσια αποτελούν διεκδικήσεις του κόσμου που αγωνίζεται σήμερα. Η δολοφονική κυβερνητική πολιτική εκείνο το Δεκέμβρη δεν έχει αλλάξει, ίσα-ίσα έχει ενταθεί. Καθημερινά καταστρέφονται οι ζωές χιλιάδων μισθωτών και συνταξιούχων, τα όνειρα και η καθημερινότητα της νεολαίας, με την εργασιακή και την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Και σήμερα, αν και θάφτηκε από πολλές μεριές, η κυβέρνηση δολοφονεί, αφού έριξε νεκρό τον αγωνιστή του ΠΑΜΕ Δημήτρη Κοτσαρίδη, στη διαδήλωση ενάντια στο Πολυνομοσχέδιο για την εφεδρεία, στις 20 Οκτώβρη. Και σήμερα το τραπεζικό σύστημα στηρίζεται με κάθε τρόπο από το ΠΑΣΟΚ και από τη νέα Κυβέρνηση «εθνικής ενότητας».

Για τις πρακτικές του Δεκέμβρη:

Ο Δεκέμβρης, αποτελεί μια αμυντική κίνηση από μεριάς του κόσμου που κατέβηκε στους δρόμους, παρόλο που πολλοί τείνουν να το αμφισβητήσουν. Η βίαιη και μαζική απάντηση των διαδηλωτών σε μια δολοφονία, δεν αποτελεί τυφλό βίαιο ξέσπασμα κάποιων τρελών. Δυστυχώς, όπως και σήμερα η Αριστερά φοβάται να βάλει το κεφάλι της μπροστά στις μεγάλες κινηματικές διεργασίες που εξελίσσονται, έτσι και τότε απέφευγε ή και κατέκρινε τη μαζική λαϊκή βία που αναπτύχθηκε το Δεκέμβρη. Ο ΣΥΝ, κατήγγειλε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, όπως ακριβώς σήμερα θεωρεί το ερώτημα για έξοδο ή παραμονή στην Ε.Ε. ψευτοδίπολο, παίρνοντας πάλι την πιο μετριοπαθή στάση. Το ΚΚΕ έλεγε πως στη δικιά του επανάσταση δε θα σπάσει ούτε τζάμι, και σήμερα έρχεται να το επιβεβαιώσει, με το να περιφρουρεί τη Βουλή απέναντι σε σωματεία που θέλανε να αναπτύξουν ριζοσπαστικές μορφές πάλης, στοχοποιώντας τη Βουλή.

Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, πρέπει όλοι οι φοιτητές, όλος ο λαός, που βιώνει καθημερινά την καταπίεση, να βγει στους δρόμους και να μη φοβηθεί την καταστολή. Ο Δεκέμβρης απέδειξε ότι αυτοί που πρέπει να φοβούνται είναι η Κυβερνήσεις και πως αυτό που πρέπει να φοβούνται είναι η οργή και η αποφασιστικότητα του εξεγερμένου λαού.

Τώρα, όπως και τότε, ας βαδίσουμε στο δρόμο

του συλλογικού, ανυποχώρητου αγώνα.

Μετά το «κούρεμα» έρχεται και η «φάπα»!

Τα ΜΜΕ προσπαθούν τις τελευταίες μέρες να προβάλουν μια εικόνα, πως η σταθεροποίηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, είτε είναι πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ είτε είναι μιας «Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας», σημαίνει και καλύτερη μοίρα για τα εργαζόμενα στρώματα. Αντίθετα! Όσο πιο ασταθείς είναι τέτοιες πολιτικές τόσο πιο καλά για εμάς τους νέους και για το λαό, αλλά και για τις κινητοποιήσεις μας. Όσο περισσότερο φοβάται ο Γιωργάκης μήπως πέσει η Κυβέρνησή του από το λαό, τόσο το καλύτερο.

Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, δεν γίνεται ούτε για να αλλάξει η πολιτική που ασκείται, ούτε επειδή ένα άλλο πρόσωπο «κοινά αποδεκτό» από τα καθεστωτικά κόμματα θα αλλάξει την τύχη του λαού. Ο μόνος λόγος που γίνεται είναι για να σταθεροποιηθεί η προώθηση αυτής της πολιτικής, και η εφαρμογή της στους χώρους δουλειάς και στους χώρους εκπαίδευσης και αυτό είναι απόλυτα σαφές από όλες τις δηλώσεις.

Για το κούρεμα:

Το κούρεμα εμφανίζεται ως μια φοβερή λύση και μοναδική ευκαιρία για την ελληνική οικονομία. Τι είναι όμως αλήθεια αυτό το κούρεμα;  Είναι η μείωση του χρέους της Ελληνικού κράτους προς τις τράπεζες τους εξωτερικού και η μετακύλισή του στην ελληνική οικονομία. Δηλαδή το κούρεμα του 50% σημαίνει κούρεμα στην ελληνική οικονομία κατά 50%. Το κούρεμα του χρέους ξεπληρώνεται με το άδειασμα των ασφαλιστικών ταμείων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ταυτόχρονα δεν ισχύει ούτε το ότι οι ελληνικές τράπεζες γίνονται δημόσιες. Σαν αντάλλαγμα για την ανάληψη κομματιού του χρέους από τις ελληνικές τράπεζες, το ελληνικό κράτος αγοράζει έναν μεγάλο αριθμό μετοχών (με τα χρήματα που θα πάρει από το ξεπούλημα που περιγράψαμε) και οι ελληνικές τράπεζες ύστερα «κόβουν» πολύ περισσότερες μετοχές υποτιμώντας την αξία τους. Με αυτόν τον τρόπο επί της ουσίας τονώνεται όπως λένε η αγορά, δηλαδή κυκλοφορεί περισσότερο ρευστό μέσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα στην Ελλάδα, το ρευστό των ασφαλιστικών ταμείων και της δημόσιας περιουσίας. Με αυτόν τον τρόπο οι τράπεζες (υποτιμώντας δηλαδή τις μετοχές τους) κερδίζουν και από το ρευστό που τους έδωσε το ελληνικό κράτος και από τις νέες αγορές μετοχών που ακολουθούν την υποτίμηση. Ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος αγοράζει μετοχές που αμέσως υποτιμούνται και τις οποίες θα πουλήσει σε λίγα χρόνια σε ξένες ή ελληνικές τράπεζες σε πολλαπλάσια μικρότερη τιμή.

Αυτή είναι η κομπίνα που στήσανε με το χρέος. Και πάλι, ο ελληνικός λαός βρίσκεται χρεωμένος. Το χρέος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το πληρώνει με τις επί δεκαετίες καταθέσεις του στα ασφαλιστικά ταμεία. Μπροστά μας, με το κούρεμα, έχουμε  μια ελεγχόμενη χρεοκοπία, μέσα στο ευρώ, που δε θίγει τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών, ίσα-ίσα τονώνει τους ρυθμούς κέρδους τους. Η εσωτερική μετακύλιση του χρέους δεν αποτελεί διαγραφή του και ρίχνει το χρέος στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Για τη φάπα:

Ο μόνος τρόπος να είναι φιλολαϊκή η διέξοδος από την κρίση είναι να γίνει σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που λειτουργούν οι ελληνικές Κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες.

Η είσοδος της Ελλάδας στο Ευρώ ήταν μια κίνηση που καμία σχέση δεν είχε με τη διευκόλυνση των λαϊκών στρωμάτων. Το Ευρώ, ως σκληρό νόμισμα, μπορεί να δίνει στα μεγάλα ελληνικά κεφάλαια και ειδικά στις ελληνικές τράπεζες και το εφοπλιστικό κεφάλαιο σταθερές αποδόσεις στις επενδύσεις τους με μικρό ρίσκο. Επί της ουσίας για τα λαϊκά στρώματα δε βοήθησε πουθενά. Η ακρίβεια δικαίως συνδέθηκε με την αλλαγή της δραχμής και τις στρογγυλοποιήσεις προς τα πάνω των τιμών. Επί πλέον η αδυναμία της Ελλάδας να υποτιμά εξωτερικά το νόμισμά της όταν ήταν σε ύφεση έκανε αναγκαστική την εσωτερική υποτίμηση της οικονομίας της, δηλαδή όλο και μικρότεροι μισθοί, όλο και πιο μικρή η αγοραστική δύναμη του χρήματος (αγοραστική δύναμη= δυνατότητα ενός χρηματικού ποσού να ανταλλάσσεται με προϊόντα ή υπηρεσίες).

Η ευρωπαϊκή ένωση συστηματικά υποβάθμισε και κατέστρεψε τις περισσότερες παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, με αποτέλεσμα να αγοράζουμε μόνο από ξένες αγορές και να μην μπορεί σε καμία περίπτωση να ξεπληρωθεί το χρέος. Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και μετά από όλα αυτά τα μέτρα Τα συνολικά έσοδα του κράτους παραμένουν λιγότερα από τα έξοδα. Ακόμα η Ευρωπαϊκή Ένωση έπαιξε ένα ρόλο μηχανισμού πίεσης πάνω στον ελληνικό λαό ώστε να επιβάλλονται όλο και πιο αντιλαϊκά μέτρα τις τελευταίες δεκαετίες και να καταργούνται συνεχώς λαϊκά κεκτημένα. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποτελεί δημιούργημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και η κατεύθυνση για ιδιωτικοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και της υγείας, για ξεπούλημα του δημόσιου χρήματος, και για την κατασταλτική θωράκιση του κρατικού μηχανισμού από τα λαϊκά κινήματα.

Μόνο λοιπόν η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαική Ένωση μπορεί να αλλάξει τις παραπάνω κατευθύνσεις. Τα ΜΜΕ και οι Κυβερνόντες προσπαθούν να τρομάξουν τον κόσμο όσον αφορά την έξοδο από το Ευρώ. Όμως οικονομικές μελέτες λένε πως η Έξοδος από το Ευρώ με ταυτόχρονη εθνικοποίηση των μεγάλων ελληνικών τραπεζών και μεγάλων παραγωγικών μονάδων, ώστε να δεσμευτούν τα κεφάλαιά τους και να μη φύγουν και να τα επενδύσουν σε τράπεζες του εξωτερικού θα σημάνει μια maximum υποβάθμιση του νομίσματος και της εσωτερικής οικονομίας στο 30%. Σήμερα μόνο με το κούρεμα υποβαθμίζεται 40%. Αν δούμε και το πόσο υποβαθμίστηκαν οι μισθοί από όταν ξεκίνησε η κρίση, μιλάμε για πολλαπλάσια μεγαλύτερες απώλειες στην κατεύθυνση που χαράζει σήμερα η Κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση πέραν του ότι εξασφαλίζει μια διαφορετική κατεύθυνση σίγουρα πιο συμφέρουσα για τον ελληνικό λαό, σηματοδοτεί μια ταχεία παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Σημαίνει πως θα αρχίσουν πάλι να λειτουργούν εργοστάσια και οικοδομές, η ανεργία θα μειωθεί δραματικά.

Όσο για το χρέος, ο μόνος τρόπος να απαλλαχθούμε από αυτό είναι να το διαγράψουμε. Μπορούμε να κάνουμε εξωτερική στάση πληρωμών με βάση το διεθνές δίκαιο. Αυτό που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να λειτουργούμε μέσα στο φαύλο κύκλο των Ευρωπαϊκών και Αμερικάνικων Δανείων, που μόνο αποτέλεσμα έχουν τη συνεχή υποβάθμιση των μισθών, τους όλο και χειρότερους όρους δουλειάς, την ανασφάλιστη εργασία και την διόγκωση της ανεργίας.

Η απαλλαγή από το χρέος, μαζί με την ανατροπή της κατεύθυνσης που βάζει την Ελλάδα σε ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η κρατικοποίηση τραπεζών και μεγάλων παραγωγικών μονάδων, αλλά και μια αναδιανομή του πλούτου προς τα εργαζόμενα στρώματα, είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουμε καλύτερες μέρες.

Μια τέτοια κατεύθυνση δεν μπορεί να υλοποιηθεί παρά μόνο αν ο ίδιος ο λαός με τις μαζικές και ριζοσπαστικές του κινητοποιήσεις την εκβιάσει. Πρέπει όλες οι κοινωνικές δυνάμεις που πλήττονται να επιχειρήσουν να ενωθούν κάτω από αυτά τα αιτήματα και να ξεφύγουν από την απλή αγανάκτηση απέναντι στο μνημόνιο και το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να διεκδικήσουμε μια άλλη ζωή από αυτήν που μας ετοιμάζουν.

Σε αυτήν την κατεύθυνση οφείλουν να κινηθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς. Ένα πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς που θα έχει αυτά τα αιτήματα, σε συνδυσμό με τη συμπόρευση μέσα στο κίνημα όλων των αριστερών πολιτικών δυνάμεων και όλων των αγωνιστών, αλλά και όλων των κοινωνικών δυνάμεων που πλήττωνται από αυτήν την πολιτική, μπορεί μέσα στις επόμενες εξελίξεις να σημάνει έναν νέο και πιο δυναμικό κύκλο αγώνων ο οποίος να καταφέρει να ρίξει αυτήν την πολιτική από τα κάτω και να φτιάξει μια νέα κοινωνία που θα λειτουργεί με βάση τις ανάγκες του λαού.

H Μπροσούρα του Πολυτεχνείου

ΕΞΩ ΟΙ Η.Π.Α.

ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΜΟ

 

Η χούντα δεν τελείωσε το `73…

 

…εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία.

 

Αντί Προλόγου…

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και η συνολικότερη αντίσταση από την πλευρά του λαού στη χούντα εξετάζεται τις περισσότερες φορές σαν ένα σημείο ασυνέχειας στη «δημοκρατική» πορεία του ελληνικού κράτους από τον εμφύλιο μέχρι και το `67. Με αυτήν την μπροσούρα επιχειρούμε να κατανοήσουμε και να αναλύσουμε το σύνολο της πορείας του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα, ξεκινώντας από την κατοχή στον Εμφύλιο, συνεχίζοντας στο κράτος «εκτάκτου ανάγκης», στην άνοδο της ΕΔΑ, στα Ιουλιανά και στις πρώιμες εκφάνσεις του φοιτητικού κινήματος.

Η δική μας λοιπόν ανάγνωση της ιστορίας αναμένεται λοιπόν πολύ διαφορετική από την εκδοχή των επίσημων πολιτικών εκφραστών του κράτους. Ανακαλύπτει ξεχασμένες πηγές και τις σταθμίζει με διαφορετικό ειδικό βάρος από τις υπάρχουσες. Συσχετίζει και συγκρίνει συνεχώς με περιόδους άλλες που γέννησαν αυτήν που εξετάζουμε. Γύρω λοιπόν από το θέμα της «αλήθειας» εξελίσσεται ένας πόλεμος, ορατό αποτέλεσμα μιας αντίθεσης συμφερόντων και επιθυμιών, μιας αντίθεσης μεταξύ κοινωνικών τάξεων.

Σπουδαία γεγονότα του ελληνικού λαϊκού κινήματος που επηρέασαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Το ελληνικό κράτος πριν τη δικτατορία Μεταξά:

Το ελληνικό κράτος πριν την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά στιγματίστηκε από μια σειρά γεγονότων που θα αφήσουν έντονα τα ίχνη τους σε αυτό. Από τη μία οι έντονοι ανταγωνισμοί, διαφωνίες και προστριβές της ελληνικής αστικής τάξης με την παρέμβαση πολλές φορές μεγάλων ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία) κατέληξαν στη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της ADAT (Αγγλία, Γαλλία), στην αποστολή του ελληνικού στρατού στην Ουκρανία το 1919 όπου μαζί με αγγλικά και γαλλικά στρατεύματα προσπαθήθηκε να καταπνιχθεί η Οκτωβριανή Επανάσταση, στη μικρασιατική καταστροφή του 1922, στον «εθνικό διχασμό» (βασιλικοί και αντιβασιλικοί) και τελικά στη δικτατορία του Παγκάλου. Από την άλλη η ελληνική κοινωνία στην οποία για πρώτη φορά αναπτύσσεται η βιομηχανία και ο αριθμός των βιομηχανικών εργατών, συρρέουν κατά χιλιάδες οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, αναπτύσσεται ευρύτατα το εργατικό κίνημα (σωματεία, ενώσεις, συνδικάτα, απεργίες), αναπτύσσεται το φοιτητικό κίνημα με τη φοιτητική απεργία του 1929 και η ανάπτυξη της Αριστεράς (με την ίδρυση του ΣΕΚΕ το 1918, που μετονομάστηκε σε ΚΚΕ το 1924 και μια σειρά άλλων αριστερών κομμάτων) η οποία επιρεάστηκε από την Οκτωμβριανή Επανάσταση.

Ταυτόχρονα άρχισαν να εμφανίζονται οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης του 1929. Έτσι υπό το πρίσμα της προσφυγιάς, του «εθνικού διχασμού» και της οικονομικής κρίσης, άρχισαν μια σειρά εργατικών κινητοποιήσεων από το 1930 και μετά οι οποίες κατέληξαν στη μεγαλιώδη απεργία-εξέγερση των καπνεργατών τον Μάιο του 1936 στη Θεσσαλονίκη. Σχεδόν ταυτόχρονα διεξάγεται το 1935 το δημοψήφισμα-φάρσα που επαναφέρει την βασιλεία και προλυαίνει το έδαφος για τη δικτατορία Μεταξά. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθούν το ιδιόνυμο του «δημοκράτη» Ε.Βενιζέλου για τους κομουνιστές που για πρώτη φορά οι κομουνιστές διώκονται δια νόμου, οι πρώτες μαζικές διώξεις της Αριστεράς και η ίδρυση των πρώτων τόπων εξορίας όπως του Αϊ Στράτη. Κατά τη διάρκεια αυτή κοινός παρονομαστής δεν ήταν άλλος από τη λειτουργία του στρατού και της χωροφυλακής που δεν διαχωρίζονταν από την πολιτική εξουσία και μάλιστα έπαιρναν μέρος στις ενδοαστικές συγκρούσεις, που τις καθοδηγούσαν αστοί πολιτικοί.    

Η δικτατορία Μεταξά:

Μετά το πραξικόπημα της 4^ης Αυγούστου η δικτατορία Μεταξά εξασφάλισε μια κάποια πολιτική σταθεροποίηση που συνέφερε το ελληνικό κεφάλαιο. Ιδεολογικά το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου, ειδικά μετά τη δημιουργία της ΣΕΟΝ (εθνική οργάνωση νεολαίας), ταυτίστηκε με τη φασιστική Ιταλία του Μουσουλίνι, τη φασιστική Ισπανία του Φράνκο, και τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ. Αυτό άλλωστε φαίνεται απ’ τις «αξίες και τις αρχές» που προέταξε, όπως  τον αντικομμουνισμό, τον αντικοινοβουλευτισμό, τον μεγαλοϊδεατισμό κτλ. Ταυτόχρονα, παρά τις ιδεολογικές ομοιότητες του καθεστώτος με τη συμμαχία του άξονα, η Ελλάδα εντάχθηκε στη ζώνη επιρροής της Αγγλίας, χώρα που φυσικά στήριξε και τη δικτατορία του Μεταξά. Παράλληλα η δικτατορία Μεταξά διεξήγαγε τις πιο σκληρές μέχρι τότε διώξεις κυρίως εναντίον της Αριστεράς, αλλά και οποιασδήποτε άλλης οργανωμένης πολιτικής δύναμης που αντιτάχθηκε στο καθεστώς. Έτσι μια σειρά σανατορίων φυματικών, τα κολαστήρια της Ακροναυπλίας, των φυλακών της Κέρκυρας και του Αϊ Στράτη άρχισαν να γεμίζουν από πολιτικούς κρατούμενους. Υπολογίζεται ότι συνολικά 100.000 άνθρωποι συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν από το καθεστώς. Παρά τις ιδιαίτερα σκληρές κατασταλτικές πρακτικές που ακολουθούσε το καθεστώς σε όσους είχαν αντιδικτατορική δράση, η αντίσταση απέναντι στη δικτατορία ήταν πολύ ενεργή. Ειδικά μετά τη δημιουργία του «Αντιδικτατορικού Μετώπου Νέων» το 1937, σήμανε την οργανωμένη αντιδικτατορική δράση μέσα στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στις διάφορες συνοικίες και στους χώρους δουλειάς.

Από αυτήν την περίοδο κρατούμε δύο χαρακτηριστικά.

1.      Η αντιφασιστική θέση των λαϊκών παρά τη συστηματική προπαγάνδα και καταστολή του καθεστώτος δεν αναιρέθηκε. Τα λαϊκά στρώματα αποκτούν σιγά-σιγά και αντιιμπεριαλιστική θέση.

2.      Ο στρατός από τότε μέχρι το 1974 θα επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Ένα ολόκληρο κομμάτι αξιωματικών του ελληνικού στρατού γαλουχούνται από τις αρχές και τις αξίες της δικτατορίας του Μεταξά. Χαρακτηριστικά, οι πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος της 21^ης Απριλίου του 1967 (Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος, Αγγελής, Ιωαννίδης κ.α.) ήταν σπουδαστές της σχολή ευελπίδων την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά.

 

Η τεράστια συμβολή του ΕΑΜικού κινήματος

Αν και το ΟΧΙ του Μεταξά ήταν το αποτέλεσμα των πιέσεων που δεχόταν από την Αγγλία, επί της ουσίας εξέφραζε το αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό αίσθημα του ελληνικού λαού. Από την πρώτη στιγμή η Αριστερά και πιο συγκεκριμένα το ΚΚΕ, κάλεσε τον ελληνικό λαό να πολεμήσει ενάντια στον ιταλικό φασισμό και ιμπεριαλισμό. Μετά την κατάρρευση του Μετώπου τον Απρίλη του ΄41 με πρωτοπόρους το ΚΚΕ από τις πολιτικές δυνάμεις και της εργατικής τάξης από τα κοινωνικά στρώματα, θέτονταν οι βάσεις αντίστασης του ελληνικού λαού ενάντια στις δυνάμεις κατοχής και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Έτσι συγκροτήθηκε αρχικά το «Εργατικό ΕΑΜ» και κρύφτηκαν από μέλη και στελέχη του ΚΚΕ αλλά και από μια μεγάλη μάζα φαντάρων, κομμάτια του οπλισμού του ελληνικού στρατού. Έτσι δημιουργήθηκε το ΕΑΜ από κόμματα της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΚΕ, ΕΛΔ, ΑΚΕ, κ.α.) Το ΕΑΜ αρχικά προσπάθησε να καταπολεμήσει την πείνα στις πόλεις, ενώ συντόνιζε τη μαζική δουλειά πολλών συνδικαλιστικών φορέων αλλά και τη δράση-προπαγάνδα σε γειτονιές και χωριά. Το ΕΑΜ με την ενιαιομετωπική του λογική και μετά την ίδρυση και τις πρώτες νικηφόρες μάχες του ΕΛΑΣ, αλλά και την ίδρυση της ΕΠΟΝ, μια ολόκληρη σειρά κοινωνικών στρωμάτων στήριζε το ΕΑΜ, η οποία αποκρυστάλλωνε και μια ευρύτατη κοινωνική συμμαχία (εργατική τάξη, μικροαστικά στρώματα, μαθητές, φοιτητές, αγρότες κτλ).

Ειδικά μετά από μία σειρά μαχών του ΕΛΑΣ 1943 και την απελευθέρωση πολλών περιοχών και πόλεων (ορεινή Ευρυτανία, Καρπενήσι, Καρδίτσα κ.α.), το ΕΑΜ κέρδισε την υποστήριξη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Ταυτόχρονα προχώρησε στην αυτοοργάνωση αυτών των απελευθερωμένων περιοχών στη βάση των λαϊκών αναγκών. Αυτό είναι φυσικό αφού η δράση του ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΕΠΟΝ στηρίχθηκε πάνω στον αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα (ενάντια στον ιμπεριαλισμό της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Αγγλίας). Μετά τις εκλογές που ανέδειξαν την «Κυβέρνηση του Βουνού» (οι πρώτες εκλογές στην Ελλάδα που ψηφίσαν γυναίκες) ήταν η πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία που οι μάζες επενέβαιναν άμεσα στον πολιτικό και κοινωνικό τομέα και καλούνταν να αναμιχθούν ενεργά στην οικοδόμηση πολλών θεσμών. Αυτό συγκροτούσε έναν διαφορετικό πόλο εξουσίας, διαφορετικό από αυτών των αστικών κομμάτων και του προπολεμικού ελληνικού κράτους. Οι μάχες του ΕΛΑΝ και του ΕΛΑΣ το 1944, ειδικά από τη μάχη της Αμφιλοχίας και μετά, οδήγησαν στην απελευθέρωση πολλών μεγάλων πόλεων της Ελλάδας (Καρπενήσι, Λαμία, Βόλος, Δράμα, Θεσσαλονίκη, Σελασία κ.α.) και η προέλαση του Κόκκινου Στρατού στην Ανατολική Ευρώπη, ανάγκασαν τους Γερμανούς να εγκαταλείψουν την Ελλάδα τον Οκτώβριο του ΄44.

Έτσι λοιπόν η απελευθέρωση της Ελλάδας δικαίως χρεώθηκε στο μεγαλειώδες ΕΑΜικό κίνημα, καθώς η αστική τάξη και τα αστικά πολιτικά κόμματα στην καλύτερη των περιπτώσεων στήριξαν μικρές αντιστασιακές οργανώσεις (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ) οι οποίες δεν είχαν τόσο μεγάλη συμβολή στην ΕΑΜική αντίσταση και σχεδόν καθόλου λαϊκή απήχηση ή απευθύνθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία για στήριξη και βοήθεια, ενώ στη χειρότερη περίπτωση στήριξαν συνεργάτες των κατακτητών όπως τη χωροφυλακή, τους γερμανοτσολιάδες, τους ταγματασφαλίτες, τους Χίτες, κ.α. Συμπερασματικά το πρόγραμμα-αιτήματα του ΕΑΜ εξακολουθούν να είναι επίκαιρα.

Δεκεμβριανά και Εμφύλιος:

Όπως προαναφέρθηκε η δράση του ΕΑΜ, ο τρόπος αυτοοργάνωσης των απελευθερωμένων περιοχών, καθώς και η ευρύτατη απήχηση του ΕΑΜ αλλά και του ΚΚΕ στα λαϊκά στρώματα, δημιουργούσε έναν διαφορετικό αλλά προπάντων λαϊκό πόλο εξουσίας. Γι αυτό το λόγο και κυρίως για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου» τα δύο αστικά πολιτικά κόμματα, οι δεξιές αντιστασιακές οργανώσεις του ΕΔΕΣ και του ΕΚΚΑ, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στην βόρεια Αφρική, ο Έλληνας Βασιλιάς Παύλος και η Μεγάλη Βρετανία, άρχισαν να συνασπίζονται με τους συνεργάτες των Ιταλών, των Γερμανών και των Βουλγάρων (τη χωροφυλακή, τους γερμανοτσολιάδες, τους ταγματασφαλίτες, τους Χίτες κ.α.) από το καλοκαίρι του 1944. Άλλωστε τον Οκτώβριο του 1944 ιδρύεται ο ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών). Σκοπός του ήταν ο έλεγχος των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και κυρίως του ελληνικού στρατού από τις δεξιές πολιτικές δυνάμεις, η πλήρης διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος και της επιρροής του και η εγκαθίδρυση και αναπαραγωγή στρατιωτικού μηχανισμού για την οργάνωση της αστικής εξουσίας.

Η αντιπαράθεση των ΕΑΜικών δυνάμεων με το τότε αστικό μπλοκ εξουσίας για το μεταπολεμικό μέλλον της Ελλάδας, και η πίεση από τη Μεγάλη Βρετανία για τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, ανάγκασε τους ΕΑΜικούς υπουργούς της Κυβέρνησης εθνικής ενότητας να παραιτηθούν από τις υπουργικές του θέσεις στις 2 Δεκεμβρίου του1944 και στις 3 του Δεκέμβρη το συλλαλητήριο-πορεία του ΕΑΜ (με εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές), χτυπήθηκε στο σύνταγμα από τη χωροφυλακή με τραγικό απολογισμό περίπου 50 νεκρούς διαδηλωτές. Στην κηδεία-πορεία των νεκρών διαδηλωτών την επόμενη μέρα, ακολούθησε νέα παρόμοια σφαγή στην οποία συμμετείχαν εκτός από χωροφύλακες και Χίτες. Επί της ουσίας μετά κι από αυτή τη σφαγή ξεκίνησε η μάχη της Αθήνας μεταξύ του ΕΛΑΣ της Αθήνας από τη μία και των αγγλικών στρατιωτικών δυνάμεων, της χωροφυλακής, των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και των Χιτών από την άλλη. Το γεγονός ότι οι υπόλοιπες δυνάμεις του ΕΛΑΣ δεν μπήκαν στην Αθήνα οδήγησε στη στρατιωτική ήττα του ΕΛΑΣ της Αθήνας. Τα πολιτικά λάθη της αριστεράς και γενικότερα των ΕΑΜικών δυνάμεων συνεχίστηκαν με την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας και στον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ.

Μετά τη Βάρκιζα, το ΚΚΕ και οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις του ΕΑΜ συνέχιζαν την εφαρμογή κατά γράμμα της συμφωνίας της Βάρκιζας και την ίδια στιγμή διεξαγόταν, από την άνοιξη του ΄45 και μετά, ένα όργιο τρομοκρατίας σε βάρος της Αριστεράς. Οι μαζικές συλλήψεις και τα βασανιστήρια της χωροφυλακής, τα στρατοδικεία και οι εκτελέσεις Αριστερών, από το επίσημο ελληνικό κράτος και η καμπάνια βασανιστηρίων, ξυλοδαρμών, δολοφονιών και βιασμών (λευκή τρομοκρατία) από Χίτες, ταγματασφαλίτες κτλ, από την πλευρά του παρακράτους, συνέθεταν αυτό το όργιο καταστολής και τρομοκρατίας. Ο πρώτος που δεν συμβιβάστηκε με αυτήν την κατάσταση και ο οποίος ήταν αντίθετος με τις συνθήκες της Γαζέτας, του Λιβάνου και της Βάρκιζας ήταν το μέλος-στέλεχος του ΚΚΕ και αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης, ο οποίος ανασυγκρότησε αντάρτικο απόσπασμα, ξεκίνησε τις μάχες ενάντια στις δυνάμεις της αντίδρασης και τελικά δολοφονήθηκε το καλοκαίρι του ΄45.

Η επαναφορά του Βασιλιά Παύλου το 1946 και η όλο και εντονότερες διώξεις των μελών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, της Αριστεράς και του ΚΚΕ, αποδείκνυαν ότι στόχος της αντίδρασης και του αστικού μπλοκ εξουσίας δεν ήταν απλά η πολιτική εξόντωση του κομμουνιστικού κινήματος της Ελλάδος, αλλά η φυσική εξόντωση και εξαφάνιση της ελληνικής Αριστεράς. Αυτό επιβεβαιώθηκε και από τη δημιουργία δύο νέων τόπων εξορίας-κολαστηρίων, της Μακρονήσου και της Γυάρου. Όλη αυτή η κατάσταση μαζί με την προσπάθεια επίλυσης πολιτικών λαθών από το ΚΚΕ, ανάγκασε, μετά την επίθεση ανταρτών στο σταθμό της χωροφυλακής στο Λιτόχωρο, το ΚΚΕ να δημιουργήσει το 2^ο Αντάρτικο και έτσι να ξεκινήσει και επίσημα ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος. Από το ΄47 και μετά αναλαμβάνουν οι Η.Π.Α., οι οποίες στέλνουν την αμερικάνικη βοήθεια, ενισχύουν την ελληνική Κυβέρνηση με δάνεια, αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού καθώς επίσης και αποστολή στρατιωτικών συμβούλων για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Μετά από μια σειρά ηρωικών μαχών, ακολουθεί η τελευταία μάχη, η μάχη στο Γράμμο και στο Βίντσι το 1949, όπου ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος ηττάται. Η ιμπεριαλιστική δύναμη που επηρεάζει πλέον τα πράγματα στην Ελλάδα είναι οι Η.Π.Α.. Ταυτόχρονα όμως η αντοχή στις διώξεις χιλιάδων αγωνιστών, η συγκρότηση παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ αμέσως μετά την ήττα στο Βίντσι και το γεγονός ότι το ΚΚΕ και μια μεγάλη μερίδα καταδιωκόμενων ΕΑΜιτών και ΕΛΑΣιτών δεν συμβιβάστηκαν με την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά τη συνθήκη της Βάρκιζας, και προχώρησαν στο 2^ο αντάρτικο και τη συγκρότηση του ΔΣΕ, εξασφάλισε για τις επόμενες δεκαετίες μια μόνιμη απειλή-κίνδυνο για νέο εμφύλιο προς το αστικό μπλοκ εξουσίας, το οποίο δημιουργούσε όρους για επιβίωση της ελληνικής Αριστερά και του ελληνικού λαϊκού κινήματος.

Από τη λήξη του εμφυλίου μέχρι το πραξικόπημα της χούντας:

Οι συνέπειες του εμφυλίου πολέμου και οι δομές του μετεμφυλιακού ελληνικού κράτους θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι το 1967. Πιο συγκεκριμένα, ο στρατός με επικεφαλής τον ΙΔΕΑ εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο, η παρανομοποίηση του ΚΚΕ και οποιονδήποτε άλλων κομμουνιστικών κομμάτων ή οργανώσεων, συνεχίζονται οι διώξεις τα στρατοδικεία και οι εξορίες τουλάχιστον μέχρι το 1964-65. Συνεχίζεται η ισχύς του Συντάγματος του 1952 και των αντισυνταγματικών ψηφισμάτων του εμφυλίου, συνεχίζονται οι ωμές επεμβάσεις στην πολιτική ζωή του τόπου και ο απευθείας έλεγχος του στρατού και των μισθωτών υπηρεσιών από τις Η.Π.Α., και τέλος συνεχίζεται η ύπαρξη παράλληλου κράτους-παρακράτους (ΙΔΕΑ, Περιβάλλον ανακτόρων, μυστικές υπηρεσίες, φασιστικές οργανώσεις κ.α.). Ταυτόχρονα το ΚΚΕ προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί και να αναπτυχθεί μέσω των παράνομων οργανώσεών του. Σε αυτήν την προσπάθεια αποστέλλεται στην Ελλάδα ο Νίκος Μπελογιάννης, ο οποίος δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές της ηγεσίας του κόμματος, αλλά δυστυχώς συλλαμβάνεται από την ασφάλεια, δικάζεται και εκτελείται με άλλους τρεις συντρόφους του το 1952.

Η σχετική πολιτική σταθεροποίηση που πετυχαίνει ο Καραμανλής μέσω των ξένων επενδύσεων, διαταράσσεται από την εμφάνιση της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), στην οποία εντάσσονται και οι παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ. Ταυτόχρονα με τη συγκρότηση της ΕΔΑ γίνεται προσπάθεια ανασυγκρότησης του φοιτητικού και εργατικού κινήματος. Σε αυτό βοηθά από τη μία η προσπάθεια του κράτους για εθνική ανάπτυξη με ξένες επενδύσεις και την αμερικάνικη βοήθεια, προκειμένου να αναπτυχθεί η ελληνική βιομηχανία και να ανοικοδομηθεί η χώρα και από την άλλη, η δημιουργία νέων πανεπιστημιακών σχολών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και η ίδρυση νέων πανεπιστημίων σε Πάτρα, Ιωάννινα, Ηράκλειο, που έχουν σαν αποτέλεσμα τη μαζικοποίηση του πανεπιστημίου και τη μεγάλη αύξηση του αριθμού των φοιτητών. Έτσι δημιουργείται ένα ρεύμα εσωτερικής μετανάστευσης από τα χωριά της υπαίθρου στις πόλεις και κυρίως προς την Αθήνα. Τεράστια ανάπτυξη γνωρίζει ο κλάδος της οικοδομής και μαζικοποιούνται τα σωματεία και το συνδικάτο οικοδόμων. Το διάστημα 1955-1957 ξεκινούν οι συνελεύσεις και η συγκρότηση Δ.Σ. στα σωματεία των οικοδόμων και άλλων κλάδων εργαζομένων, αλλά και η επανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων. Το 1956 γίνονται οι πρώτες μεγάλες απεργίες των οικοδόμων και των εργαζομένων των λεωφορείων. Σε αυτό το διάστημα ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα αρχίζει πάλι να παίρνει σάρκα και οστά.

Ταυτόχρονα, η ΕΔΑ αρχίζει να μαζικοποιείται και να έχει μαζική απήχηση. Στις εκλογές του 1958, η ΕΔΑ συγκεντρώνει το ποσοστό του 24%, καταγράφεται στην δεύτερη θέση και καταλαμβάνει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παράλληλα ξεκινά σιγά-σιγά το κίνημα του 114. Έτσι η πολιτική σταθεροποίηση που μέχρι τότε είχε επιτευχθεί διαταράσσεται και πάλι. Το παρακράτος αναλαμβάνει και πάλι δράση στις εκλογές του 1961. Κατά τη διάρκεια αφισοκόλλησης της νεολαίας της ΕΔΑ στη Θεσσαλονίκη δολοφονείται από την ΕΚΟΦ φοιτητής της νεολαίας της ΕΔΑ. Τελικά χάρη στην επέμβαση της ΕΕΝΑ (Εθνική Ένωση Νέων Αξιωματικών), παρακλάδι του ΙΔΕΑ, και άλλων παρακρατικών οργανώσεων, στις εκλογές του ΄61, οι οποίες μετατρέπονται σε εκλογές βίας και νοθείας.

Ξεκινούν οι μεγάλες απεργίες των οικοδόμων οι οποίες καταλήγουν σε μεγάλες πορείες και συγκρούσεις με την αστυνομία την περίοδο 1961-62. Το 1963 δολοφονείται σε συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη ο Βουλευτής της Αριστεράς Γρηγόρης Λαμπράκης. Η δολοφονία του προκαλεί τη λαϊκή οργή και πραγματοποιούνται μαζικές πορείες σε πολλές πόλεις της Ελλάδος. Την ίδια στιγμή ιδρύεται η νεολαία Λαμπράκη. Η παρέμβαση των ανακτόρων στα πολιτικά πράγματα της χώρας καθώς επίσης και των Η.Π.Α., οδηγούν στην Κυβέρνηση των αποστατών το 1965, η οποία προκαλεί λαϊκή εξέγερση τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Στα Ιουλιανά, οι αρχικά ειρηνικές διαδηλώσεις, δέχονται την επίθεση της αστυνομίας και διεξάγονται συγκρούσεις-οδομαχίες μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των συγκρούσεων δολοφονείται από την αστυνομία φοιτητής της Νομικής, Σωτήρης Πέτρουλας. Η τελική κατάληξη των Ιουλιανών, ήταν η προκήρυξη των εκλογών του Μάη του 1967. Οι οποίες δε θα γίνουν ποτέ. Από τη λήξη των Ιουλιανών μέχρι και το πραξικόπημα το αντιμοναρχικό φρόνημα του ελληνικού λαού θα ενταθεί, το εργατικό και κυρίως το φοιτητικό κίνημα θα μαζικοποιηθούν, παρ’ όλες τις επιθέσεις παρακρατικών οργανώσεων. Ειδικά το φοιτητικό κίνημα με την έντονη επιρροή που είχε σε αυτό η Αριστερά θα καταφέρει να σημειώσει μέσα από μια σειρά γενικών συνελεύσεων πορειών κτλ, τις μεγαλύτερες νίκες του (δωρεάν συγγράμματα, κατάργηση διδάκτρων και εξέταστρων, την επαναληπτική εξεταστική του Σεπτεμβρίου, φοιτητικές εστίες, φοιτητικά πάσα κ.α.). Το ΄66-΄67 πραγματοποιούνται οι πρώτες πορείες ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η μαζικοποίηση και η ευρύτερη ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, η ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και το ενδεχόμενο της πολύ καλής καταγραφής της ΕΔΑ και της Ένωσης Κέντρου στις επερχόμενες εκλογές, αποτελεί τεράστιο κίνδυνο για το κράτος «εκτάκτου ανάγκης» και τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Έτσι λοιπόν η δυναμική που είχε αποκτήσει ο στρατός, ως κατασταλτικός μηχανισμός, από τη νίκη του στον εμφύλιο και η τάση που καλλιεργήθηκε μέσα από τη δικτατορία Μεταξά μέχρι και το 1967 για αυτόνομη παρουσία του, τον καθιστούσε σε εκείνη τη συγκυρία πολύ καλή λύση για την ελληνική αστική τάξη και τις Η.Π.Α.

Δικτατορία, αντιδικτατορικός αγώνας.

Το πραξικόπημα μάλλον αιφνιδίασε τις δυνάμεις της αριστεράς, η οποία υποτίμησε φανερά τις φήμες που κυκλοφορούσαν τουλάχιστον μισό μήνα νωρίτερα, ενώ ταυτόχρονα πίστευε ότι ήταν δυνατός ο εκδημοκρατισμός μέσα από τον εκλογικό δρόμο. Το κύμα χιλιάδων συλλήψεων των πρώτων ημερών του καθεστώτος παρέλυσε τον οργανωτικό ιστό των οργανώσεων της Αριστεράς και τις κατέστησε εντελώς ανίκανες να απαντήσουν είτε «ειρηνικά» είτε πολύ περισσότερο ένοπλα.

«με δέσαν στα στενά και στους κανόνες και ξημερώματα Παρασκευή,

τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες με πήραν και με βάλαν σε κλουβί...»

Παρά την εκκωφαντική ησυχία των πρώτων μηνών και ιδιαίτερα μετά το 69-70’, σχηματίζονται μικρές και ευέλικτες ομάδες (Δημοκρατική Άμυνα, ΠΑΜ νέων, Ρήγας Φεραίος, ΕΚΚΕ-ΑΑΣΠΕ, ΟΜΛΕ, ΛΕΑ, 20^η Οκτώβρη, ΠΑΚ, κα) που προσανατολίζονται στην τοποθέτηση βομβών σε σημεία σύμβολα του καθεστώτος-υπουργεία, αμερικάνικη πρεσβεία, δικαστήρια κτλ- και τη ρίψη προκηρύξεων. Οι πρώτες μαζικά εκφρασμένες αντιρρήσεις προς τη χούντα προήλθαν από τη φοιτητική νεολαία το 72’. Αν και τα αιτήματα αρχικά ήταν εντοπισμένα στο χώρο του πανεπιστημίου και τις εντός αυτού συνδικαλιστικές ελευθερίες, ήταν από μόνο του πολύ σημαντικό και πρωτοφανές για τα δεδομένα της χούντας, το γεγονός ότι οι φοιτητές ενεπλάκησαν σε μαζικές διαδικασίες, αποχές από τα μαθήματα και διαδηλώσεις που τάραξαν για λίγο τη νεκρική ησυχία του δρόμου.

Η εξέγερση της 17 Νοέμβρη `73:

Η μαζικοποίηση του φοιτητικού κινήματος άρχισε με το αίτημα για ελεύθερες Φοιτητικές Εκλογές και τις μηνύσεις φοιτητών ενάντια στη Χούντα το Φθινώπορο του ’72. Οι συλλήψεις και τα βασανιστήρια φοιτητών από την ασφάλεια και την ΕΣΑ εξοργίζουν τους φοιτητές. Η αναταραχή του ’73, με τις φοιτητικές εκλογές βίας και νωθείας προκάλεσε το Φλεβάρη και το Μάρτη την κατάληψη της Νομικής. Το κλίμα αναταραχής συνεχίστηκε και οξύνθηκε από το νόμο της Χούντας για τη διακοπή της αναβολής της στρατιωτικής θητείας για όσους φοιτητές πρωτοστατούσαν στις κινητοποιήσεις. Το Νοέμβρη του ’73 στο Πολυτεχνείο, αν και η αναταραχή εκκινούσε από παρόμοιες αφορμές, γρήγορα οδήγησε στην de facto κατάληψη και προβολή αιτημάτων που αφορούσαν την εσωτερική δημοκρατία στα ιδρύματα αλλά και αιτημάτων ευθέως αντικαθεστωτικών. Εδώ πρέπει να σημειωθεί η πολιτική διαφωνία μεταξύ των οργανώσεων στις 14 Νοεμβρίου του 1973. Το ΠΑΚ, το ΠΑΜ νέων και η πλειοψηφία του Ρήγα Φεραίου Ειδικά υποστήριζαν την άποψη ότι θα πρέπει να επιγκεντρωθούν σε αμοιγώς φοιτητικά αιτήματα και να μην προχωρήσουν σε δυναμικές κινητοποιήσεις διαρκείας (όπως Κατάληψη). Αντίθετα η άκρα ή εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, ΕΚΚΕ-ΑΑΣΠΕ, ΟΜΛΕ, ΛΕΑ και 20^η Οκτώβρη, υποστήριζαν ότι πρέπει να γίνουν κινητοποιήσεις διαρκείας οι οποίες θα κινητοποιούσαν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και θα όξειναν τις αντιφάσεις του καθεστώτος. Έτσι το Πολυτεχνείο μετά τις πρώτες μέρες και αφού η παραδοσιακή αριστερά ξεπέρασε τους σχεδόν ενστικτώδεις φόβους της προς οτιδήποτε μη ελεγχόμενο, μετατράπηκε σε κέντρο αγώνα και σημείο συγκέντρωσης ευρύτερων λαϊκών μαζών.

Τα γεγονότα που ακολουθούν είναι λίγο-πολύ γνωστά. Η έξοδος των τανκς στους δρόμους της Αθήνας θα στραπατσάρει με τον πλέον εξόφθαλμο τρόπο το πείραμα της «ελεγχόμενης φιλελευθεροποίησης» που δρομολογούσε το καθεστώς. Πέρα απ’ αυτό ίσως η σημαντικότερη επιτυχία της εξέγερσης του Νοέμβρη είναι ότι έσπασε το κλίμα της ηττοπάθειας, της μοιρολατρίας, έσπασε το μονοπώλιο του λόγου και την τόσο προπαγανδισμένη εικόνα της γαλήνης και της γενικής συναίνεσης. Αναβίωσε ένα σωρό πρακτικές του λαϊκού κινήματος ανενεργές για μεγάλο χρονικό διάστημα: κατάληψη δημόσιων χώρων οικειοποίηση δρόμων, αυτοοργάνωση της κατάληψης, κάλεσμα προς το εργατικό κίνημα, οργάνωση μιας στοιχειώδους αντιβίας απέναντι στον κατασταλτικό μηχανισμό. Ανέδειξε ακόμη και τη θεμελιακή σημασία που έχει για το λαϊκό αγώνα το πανεπιστημιακό Άσυλο.

Η ιστορία δεν σταματά, εξακολουθεί να γράφεται στους δρόμους:

Μεταπολίτευση (1974-1980):

Η περίοδος της Μεταπολίτευσης αποτέλεσε σημείο καμπής για το ελληνικό λαικό κίνημα. Το λαικό κίνημα επηρεασμένο από την εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, τα Ιουλιανά, τον αντιδικτατορικό αγώνα και την εξέγερση του Πολυτεχνείου, καθώς επίσης κα το Μάη του `68, άρχισε να βγάζει στο προσκήνιο πολύ έντονα το λαικό παράγοντα. Η απεργία των οικοδόμων και η σύγκρουση με την αστυνομία τον Ιούλη του `75,  καθώς και η σύγκρουση της εξοκοινοβουλευτικής Αριστεράς, στην αμερικάνικη πρεσβεία στις 21 Απριλίου του `75, νομιμοποίησαν ριζοσπαστικές μορφές πάλης, όπως η συγκρουσιακή πρακτική, τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα ο νόμος 330/76, με την απλοποίηση της διαδικασίας της απόλυσης, ήταν μια προσπάθεια απάντησης του κράτους στο κύμα των ανεξέλεγκτων απεργιών, όπως οι μαζικές και πολυήμερες (κάποιες φορές εκατοντάδες μέρες) απεργίες των σωματείων της ΕΑΓΚΕ, της ΒΕΠΣΥ, ΛΑΡΚΟ, κ.α..

Παράλληλα, προς τα τέλη της μεταπολίτευσης, η ψήφιση του αντιδραστικού νόμου 815/79 για τα πανεπιστήμια, ο οποίος καταργούσε την τρίτη εξεταστική, όριζε διαγραφή φοιτητών που ξεπερνούν τα ν+2 χρόνια, ενίσχυε το θεσμό της καθηγητικής έδρας κ.α., προκάλεσε μαζικές γενικές συνελεύσεις, κύμα εβδομαδιαίων καταλήψεων στα Πανεπιστήμια και μαζικές φοιτητικές πορείες και συγκρούσεις με την αστυνομία. Εν ολίγοις πρόκειται για το φοιτητικό κίνημα του `89, το οποίο ανάγκασε την τότε Κυβέρνηση να πάρει πίσω το νόμο. Η τομή για το φοιτητικό κίνημα ήταν από τη μία η χάραξη μίας γραμμής ευθείας ρήξης με την Κυβέρνηση και η υιοθέτηση ριζοσπαστικών μορφών πάλης από την πλευρά της άκρας αριστεράς και από την άλλη η παράκαμψη-απειθαρχία των συνδιαχειριστικών και εκτονωτικών αποφάσεων της ΕΦΕΕ (στην οποία περνούσε η γραμμή της ΠΣΚ και της ΠΑΣΠ) και η ανάδειξη των μαζικών γενικών συνελεύσεων ως του κυριότερου οργάνου λήψης αποφάσεων και συντονισμού του φοιτητικού κινήματος. Συμπληρωματικά για την ΕΦΕΕ αυτό φάνηκε και από την πειθάρχηση της ΕΦΕΕ στην αστυνομική απαγόρευση για την αμερικάνικη πρεσβεία, η οποία και αυτή παρακάμφθηκε από τις μάζες των φοιτητών ήδη από το `77 και η οποία οδήγησε στη μεγαλειώδη σύγκρουση στην επέτειο του Πολυτεχνείου του `80 όπου δολοφονήθηκε ο Κουμής και η Κανελλοπούλου.

Πέρα όμως απ’ όλα αυτά, η Μεταπολίτευση χαρακτηρίστηκε από την προσπάθεια του κράτους και των τότε Κυβερνήσεων για να περάσουν τις πρώτες μεταρρυθμίσεις για αναδιάρθρωση σε εκπαίδευση και εργασία, υπό το πρίσμα των πετρελαϊκών κρίσεων και του πρώιμου νεοφιλελεύθερου συστήματος διαχείρισης του Καπιταλισμού. Γι αυτό και η Μεταπολίτευση και τα κινήματα που αναπτύχθηκαν σε αυτή αποτελούν τομή για το λαϊκό κίνημα, αφού αποτελούν τις πρώτες νίκες απέναντι στην προσπάθεια αναδιάρθρωσης σε εκπαίδευση και εργασία του κράτους.

Για τη σημερινή Συγκυρία:

Στην εκπαίδευση:

Η νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση βρίσκεται αυτήν τη στιγμή προ των πυλών της εφαρμογής της. Τα κίνητρα και οι στοχεύσεις της Κυβέρνησης παραμένουν πάντα οι ίδιες. Η προσπάθεια για δημιουργία ενός μοντέλου εργαζομένου που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς. Πιστή στις κατευθύνσεις που έβαλε πριν 20 περίπου χρόνια η Ε.Ε. για τον εκπαιδευτικό μηχανισμό, προσπαθεί με ένα νόμο που θα συμπυκνώνει το σύνολο αυτών των κατευθύνσεων, να περάσει μια και καλή ολόκληρη την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στην Ελλάδα, κάτι που επιχειρήθηκε τα προηγούμενα χρόνια κομματιαστά και ηττήθηκε από τις δυναμικές κινητοποιήσεις των φοιτητών.

1.                        Ε(θνικό) Π(λαίσιο) Π(ροσόντων): Αντικαθιστώνται τα επαγγελματικά δικαιώματα που κατοχύρωνε ένα πτυχίο με τίτλους σπουδών και πιστοποιητικά γνώσεων και δεξιοτήτων. Αυτό σημαίνει επί της ουσία διάλυση της έννοιας του πτυχίου και ανεύρεση δουλειάς με επιπλέον προϋποθέσεις: προϋπηρεσία, σεμινάρια, δια βίου μάθηση.

2.                        Διαγραφές φοιτητών: Θυμάστε το νέο-νόμο πλαίσιο; Διαγραφές φοιτητών έλεγε στα 2ν. Τώρα πλέον τα 2ν γίνονται ν+2 (ν τα ελάχιστα έτη μιας σχολής). Με αυτόν τον τρόπο διαγράφεται τουλάχιστον ο μισός κόσμος ο οποίος σπουδάζει στα ελληνικά Πανεπιστήμια καθώς ο μέσος όρος αποφοίτησης είναι στις περισσότερες περιπτώσεις πάνω από το ν+2. Ταυτόχρονα όμως αυτό σημαίνει πως δύσκολα θα μπορεί κανείς να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο πέρα από τις σπουδές του.

3.                        Ατομικός φάκελος προσόντων: Ο κάθε φοιτητής ατομικά θα συσσωρεύει πιστωτικές μονάδες με βάση τους βαθμούς του, τα σεμινάρια που μπορεί να παρακολουθεί, και διάφορα τέτοιου είδους κριτήρια. Κάτι τέτοιο εξαφανίζει οποιαδήποτε δυνατότητα είχαν μέχρι τώρα οι φοιτητές για συλλογικούς αγώνες, ακριβώς γιατί θα υπερισχύει ο ατομικός δρόμος και ο καθένας θα κοιτάζει τη διεύρυνση του φακέλου του.

4.                        Συγχωνεύσεις σχολών κ 2 κύκλοι σπουδών: Διάσπαση δηλαδή του ενιαίου πτυχίου σε πολλές εξειδικεύσεις εκ των οποίων μία κανείς θα μπορεί να επιλέξει και η οποία θα χαρακτηρίζει το είδος του πτυχίου του. Έτσι ακόμα πιο μειωμένη θα είναι η δυνατότητα διαπραγμάτευσης ενός ισχυρού πτυχίου στην αγορά εργασίας.

5.                        Κατάργηση του ασύλου: Το άσυλο αποτελεί έχει κατακτηθεί με αγώνες και θυσίες από τον ελληνικό λαό και τη νεολαία. Κι αυτό γιατί το άσυλο λόγω του ότι αποτελεί χώρο προστατευμένο από τις δυνάμεις καταστολής και γενικά την κρατική παρέμβαση, έδινε τη δυνατότητα στις κινητοποιούμενες μάζες να μπορούν ελεύθερα να συνδικαλίζονται, να συζητούν, να συντονίζουν τις κινήσεις τους. Ακριβώς η δυνατότητα του κινήματος να ριζοσπαστικοποιείται και να γιγαντώνεται μέσα από τους χώρους ασύλου είναι αυτό που στοχεύει να καταλύσει ο νόμος Διαμαντοπούλου.

Στην εργασία:

Τα ΜΜΕ προσπαθούν τις τελευταίες μέρες να προβάλουν μια εικόνα, πως η σταθεροποίηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, είτε είναι πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ είτε είναι μιας «Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας», σημαίνει και καλύτερη μοίρα για τα εργαζόμενα στρώματα. Αντίθετα! Όσο πιο ασταθείς είναι τέτοιες πολιτικές τόσο πιο καλά για εμάς τους νέους και για το λαό, αλλά και για τις κινητοποιήσεις μας. Όσο περισσότερο φοβάται ο Γιωργάκης μήπως πέσει η Κυβέρνησή του από το λαό, τόσο το καλύτερο.

Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, δεν γίνεται ούτε για να αλλάξει η πολιτική που ασκείται, ούτε επειδή ένα άλλο πρόσωπο «κοινά αποδεκτό» από τα καθεστωτικά κόμματα θα αλλάξει την τύχη του λαού. Ο μόνος λόγος που γίνεται είναι για να σταθεροποιηθεί η προώθηση αυτής της πολιτικής, και η εφαρμογή της στους χώρους δουλειάς και στους χώρους εκπαίδευσης και αυτό είναι απόλυτα σαφές από όλες τις δηλώσεις.

Το κούρεμα εμφανίζεται ως μια φοβερή λύση και μοναδική ευκαιρία για την ελληνική οικονομία. Τι είναι όμως αλήθεια αυτό το κούρεμα;  Είναι η μείωση του χρέους της Ελληνικού κράτους προς τις τράπεζες τους εξωτερικού και η μετακύλισή του στην ελληνική οικονομία. Δηλαδή το κούρεμα του 50% σημαίνει κούρεμα στην ελληνική οικονομία κατά 50%. Το κούρεμα του χρέους ξεπληρώνεται με το άδειασμα των ασφαλιστικών ταμείων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ταυτόχρονα δεν ισχύει ούτε το ότι οι ελληνικές τράπεζες γίνονται δημόσιες. Σαν αντάλλαγμα για την ανάληψη κομματιού του χρέους από τις ελληνικές τράπεζες, το ελληνικό κράτος αγοράζει έναν μεγάλο αριθμό μετοχών (με τα χρήματα που θα πάρει από το ξεπούλημα που περιγράψαμε) και οι ελληνικές τράπεζες ύστερα «κόβουν» πολύ περισσότερες μετοχές υποτιμώντας την αξία τους. Με αυτόν τον τρόπο επί της ουσίας τονώνεται όπως λένε η αγορά, δηλαδή κυκλοφορεί περισσότερο ρευστό μέσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα στην Ελλάδα, το ρευστό των ασφαλιστικών ταμείων και της δημόσιας περιουσίας. Με αυτόν τον τρόπο οι τράπεζες (υποτιμώντας δηλαδή τις μετοχές τους) κερδίζουν και από το ρευστό που τους έδωσε το ελληνικό κράτος και από τις νέες αγορές μετοχών που ακολουθούν την υποτίμηση. Ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος αγοράζει μετοχές που αμέσως υποτιμούνται και τις οποίες θα πουλήσει σε λίγα χρόνια σε ξένες ή ελληνικές τράπεζες σε πολλαπλάσια μικρότερη τιμή.

Αυτή είναι η κομπίνα που στήσανε με το χρέος. Και πάλι, ο ελληνικός λαός βρίσκεται χρεωμένος. Το χρέος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το πληρώνει με τις επί δεκαετίες καταθέσεις του στα ασφαλιστικά ταμεία. Μπροστά μας, με το κούρεμα, έχουμε  μια ελεγχόμενη χρεοκοπία, μέσα στο ευρώ, που δε θίγει τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών, ίσα-ίσα τονώνει τους ρυθμούς κέρδους τους. Η εσωτερική μετακύλιση του χρέους δεν αποτελεί διαγραφή του και ρίχνει το χρέος στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Ποια είναι η διέξοδος από αυτήν την κρίση και πώς μπορεί αυτή να είναι φιλολαϊκή;

Ο μόνος τρόπος να είναι φιλολαϊκή η διέξοδος από την κρίση είναι να γίνει σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που λειτουργούν οι ελληνικές Κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες.

Η είσοδος της Ελλάδας στο Ευρώ ήταν μια κίνηση που καμία σχέση δεν είχε με τη διευκόλυνση των λαϊκών στρωμάτων. Το Ευρώ, ως σκληρό νόμισμα, μπορεί να δίνει στα μεγάλα ελληνικά κεφάλαια και ειδικά στις ελληνικές τράπεζες και το εφοπλιστικό κεφάλαιο σταθερές αποδόσεις στις επενδύσεις τους με μικρό ρίσκο. Επί της ουσίας για τα λαϊκά στρώματα δε βοήθησε πουθενά. Η ακρίβεια δικαίως συνδέθηκε με την αλλαγή της δραχμής και τις στρογγυλοποιήσεις προς τα πάνω των τιμών. Επί πλέον η αδυναμία της Ελλάδας να υποτιμά εξωτερικά το νόμισμά της όταν ήταν σε ύφεση έκανε αναγκαστική την εσωτερική υποτίμηση της οικονομίας της, δηλαδή όλο και μικρότεροι μισθοί, όλο και πιο μικρή η αγοραστική δύναμη του χρήματος (αγοραστική δύναμη= δυνατότητα ενός χρηματικού ποσού να ανταλλάσσεται με προϊόντα ή υπηρεσίες).

Η ευρωπαϊκή ένωση συστηματικά υποβάθμισε και κατέστρεψε τις περισσότερες παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, με αποτέλεσμα να αγοράζουμε μόνο από ξένες αγορές και να μην μπορεί σε καμία περίπτωση να ξεπληρωθεί το χρέος. Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και μετά από όλα αυτά τα μέτρα Τα συνολικά έσοδα του κράτους παραμένουν λιγότερα από τα έξοδα. Ακόμα η Ευρωπαϊκή Ένωση έπαιξε ένα ρόλο μηχανισμού πίεσης πάνω στον ελληνικό λαό ώστε να επιβάλλονται όλο και πιο αντιλαϊκά μέτρα τις τελευταίες δεκαετίες και να καταργούνται συνεχώς λαϊκά κεκτημένα. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποτελεί δημιούργημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και η κατεύθυνση για ιδιωτικοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και της υγείας, για ξεπούλημα του δημόσιου χρήματος, και για την κατασταλτική θωράκιση του κρατικού μηχανισμού από τα λαϊκά κινήματα.

Μόνο λοιπόν η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαική Ένωση μπορεί να αλλάξει τις παραπάνω κατευθύνσεις. Τα ΜΜΕ και οι Κυβερνόντες προσπαθούν να τρομάξουν τον κόσμο όσον αφορά την έξοδο από το Ευρώ. Όμως οικονομικές μελέτες λένε πως η Έξοδος από το Ευρώ με ταυτόχρονη εθνικοποίηση των μεγάλων ελληνικών τραπεζών και μεγάλων παραγωγικών μονάδων, ώστε να δεσμευτούν τα κεφάλαιά τους και να μη φύγουν και να τα επενδύσουν σε τράπεζες του εξωτερικού θα σημάνει μια maximum υποβάθμιση του νομίσματος και της εσωτερικής οικονομίας στο 30%. Σήμερα μόνο με το κούρεμα υποβαθμίζεται 40%. Αν δούμε και το πόσο υποβαθμίστηκαν οι μισθοί από όταν ξεκίνησε η κρίση, μιλάμε για πολλαπλάσια μεγαλύτερες απώλειες στην κατεύθυνση που χαράζει σήμερα η Κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση πέραν του ότι εξασφαλίζει μια διαφορετική κατεύθυνση σίγουρα πιο συμφέρουσα για τον ελληνικό λαό, σηματοδοτεί μια ταχεία παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Σημαίνει πως θα αρχίσουν πάλι να λειτουργούν εργοστάσια και οικοδομές, η ανεργία θα μειωθεί δραματικά.

Όσο για το χρέος, ο μόνος τρόπος να απαλλαχθούμε από αυτό είναι να το διαγράψουμε. Μπορούμε να κάνουμε εξωτερική στάση πληρωμών με βάση το διεθνές δίκαιο. Αυτό που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να λειτουργούμε μέσα στο φαύλο κύκλο των Ευρωπαϊκών και Αμερικάνικων Δανείων, που μόνο αποτέλεσμα έχουν τη συνεχή υποβάθμιση των μισθών, τους όλο και χειρότερους όρους δουλειάς, την ανασφάλιστη εργασία και την διόγκωση της ανεργίας.

Αντί επιλόγου:

Η απαλλαγή από το χρέος, μαζί με την ανατροπή της κατεύθυνσης που βάζει την Ελλάδα σε ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η κρατικοποίηση τραπεζών και μεγάλων παραγωγικών μονάδων, αλλά και μια αναδιανομή του πλούτου προς τα εργαζόμενα στρώματα, είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουμε καλύτερες μέρες.

Μια τέτοια κατεύθυνση δεν μπορεί να υλοποιηθεί παρά μόνο αν ο ίδιος ο λαός με τις μαζικές και ριζοσπαστικές του κινητοποιήσεις την εκβιάσει. Πρέπει όλες οι κοινωνικές δυνάμεις που πλήττονται να επιχειρήσουν να ενωθούν κάτω από αυτά τα αιτήματα και να ξεφύγουν από την απλή αγανάκτηση απέναντι στο μνημόνιο και το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να διεκδικήσουμε μια άλλη ζωή από αυτήν που μας ετοιμάζουν.

Σε αυτήν την κατεύθυνση οφείλουν να κινηθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς. Ένα πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς που θα έχει αυτά τα αιτήματα, σε συνδυσμό με τη συμπόρευση μέσα στο κίνημα όλων των αριστερών πολιτικών δυνάμεων και όλων των αγωνιστών, αλλά και όλων των κοινωνικών δυνάμεων που πλήττωνται από αυτήν την πολιτική, μπορεί μέσα στις επόμενες εξελίξεις να σημάνει έναν νέο και πιο δυναμικό κύκλο αγώνων ο οποίος να καταφέρει να ρίξει αυτήν την πολιτική από τα κάτω και να φτιάξει μια νέα κοινωνία που θα λειτουργεί με βάση τις ανάγκες του λαού.

“Στο δρόμο που χάραξε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, 

το Πολυτεχνείο, ο Μάης-Ιούνης, 

ο Γενάρης-Μάρτης, ο Δεκέμβρης…

 …συνεχίζουμε για να δημιουργήσουμε 

τους νικηφόρους αγώνες του σήμερα.’’