Για την καταστολή:
3 χρόνια μετά την κρατική δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα, τα αίτια που οδήγησαν σε αυτό το γεγονός, παραμένουν επίκαιρα. Η κρίση, κάνει επιτακτικό για τις Κυβερνήσεις το πέρασμα των αναδιαρθρώσεων, ακόμα και όταν δεν υπάρχει για αυτές καμία κοινωνική συναίνεση. Όλες οι μεταρρυθμίσεις έχουν υλοποιηθεί τα τελευταία δύο χρόνια, εν μέσω σφοδρών αντιδράσεων από την πλειοψηφία των κοινωνικών στρωμάτων, με μόνο σύμμαχο επί της ουσίας τα ΜΜΕ και την αστυνομία. Έτσι, το κράτος, όταν δεν μπορεί να ενσωματώσει τις μάζες, δηλαδή με κάποιον τρόπο να μετριάσει την λαϊκή οργή δίνοντας μικρές παραχωρήσεις , δείχνει τα δόντια του. Τα κανάλια, μιλώντας για την εμπόλεμη ζώνη του κέντρου της Αθήνας, ξεκάθαρα προσπαθούν να αποθαρρύνουν όποιον θέλει να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις. Η αστυνομία, φροντίζει σε κάθε διαδήλωση να επιβεβαιώσει αυτήν την εικόνα, χτυπώντας απρόκλητα πορείες, πνίγοντάς τες στα δακρυγόνα και τα χημικά.
Δεν υπάρχουν γενικά και αόριστα, οξύθυμοι ΜΑΤατζίδες, αλλά εξειδικευμένοι στην καταστολή πλήθους και πλήρως εξοπλισμένοι ρόμποκοπ. Δεν υπάρχουν καλοθελητές πολιτικοί και δημοσιογράφοι, ακόμα κι αν οι τελευταίοι προσπαθούν να δείξουν πόσο νοιάζονται για τη χώρα, όταν μας θυμίζουν πως δεν θα έρχονται τουρίστες στα Ελληνικά νησιά αν υπάρχουν διαδηλώσεις. Η κρατική καταστολή είναι ένα όπλο στα χέρια του κράτους που χρησιμοποιεί όποτε μπαίνουν οι λαϊκές διεκδικήσεις στο προσκήνιο. Αυτό φάνηκε τον Δεκέμβρη του 2008 στην πιο ακραία έκφανσή του, όταν η ελληνική αστυνομία δεν δίστασε να θυσιάσει ένα 16χρονο παιδί στον βωμό της τάξης και της ασφάλειας.
Μια σύντομη αναδρομή:
Αποτέλεσμα της δολοφονίας ήταν ένα ξέσπασμα της λαϊκής οργής με όρους εξέγερσης. Στρώματα τα οποία δέχονταν κάθε μέρα την βία και την καταπίεση του κράτους όπως μετανάστες ,νέοι εργαζόμενοι, άνεργοι, μαθητές και φοιτητές, κατέβηκαν στον δρόμο και συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Οι κινητοποιούμενες μάζες στοχοποίησαν κυβερνητικά κτήρια ,αστυνομικά τμήματα και κτήρια λήψης αποφάσεων όπως Υπουργεία, αλλά και τράπεζες αφού εκείνη την περίοδο ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της κρίσης, η κυβέρνηση είχε δώσει 28 δις στις τράπεζες. Το κράτος επέλεξε απέναντι στην οργή του λαού την χρήση της αστυνομικής βίας όμως ο κόσμος όχι μόνο δεν τρομοκρατήθηκε αλλά απάντησε στην καταστολή με μαζικό και αποφασιστικό τρόπο.
Το ποιοι συμμετείχαν στις συγκρούσεις και τα οδοφράγματα, αλλά και η διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη αποδεικνύουν, πως ήταν ένα ξέσπασμα απέναντι στην καταπίεση από το κράτος και τη βία της αστυνομίας, που κατάφερε να δημιουργήσει τριγμούς σε όλη την Ευρώπη. Κυριότερος αντίκτυπος ήταν η απόσυρση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στη Γαλλία, από το Σαρκοζί, λόγω του ενδεχομένου «ντόμινο» εξεγέρσεων.
Για τα αιτήματα:
Τα αιτήματα που αναδείχθηκαν μέσα από το Δεκέμβρη, δεν έχουν εκπληρωθεί μέχρι σήμερα. Το να ανατραπεί αυτή η κυβερνητική πολιτική που δολοφονεί, το να σταματήσει η καταστολή στις πορείες και να καταργηθούν τα ματ και όλα τα ειδικά σώματα καταστολής, αποτελούν αιτήματα που ακόμα και αυτούσια αποτελούν διεκδικήσεις του κόσμου που αγωνίζεται σήμερα. Η δολοφονική κυβερνητική πολιτική εκείνο το Δεκέμβρη δεν έχει αλλάξει, ίσα-ίσα έχει ενταθεί. Καθημερινά καταστρέφονται οι ζωές χιλιάδων μισθωτών και συνταξιούχων, τα όνειρα και η καθημερινότητα της νεολαίας, με την εργασιακή και την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Και σήμερα, αν και θάφτηκε από πολλές μεριές, η κυβέρνηση δολοφονεί, αφού έριξε νεκρό τον αγωνιστή του ΠΑΜΕ Δημήτρη Κοτσαρίδη, στη διαδήλωση ενάντια στο Πολυνομοσχέδιο για την εφεδρεία, στις 20 Οκτώβρη. Και σήμερα το τραπεζικό σύστημα στηρίζεται με κάθε τρόπο από το ΠΑΣΟΚ και από τη νέα Κυβέρνηση «εθνικής ενότητας».
Για τις πρακτικές του Δεκέμβρη:
Ο Δεκέμβρης, αποτελεί μια αμυντική κίνηση από μεριάς του κόσμου που κατέβηκε στους δρόμους, παρόλο που πολλοί τείνουν να το αμφισβητήσουν. Η βίαιη και μαζική απάντηση των διαδηλωτών σε μια δολοφονία, δεν αποτελεί τυφλό βίαιο ξέσπασμα κάποιων τρελών. Δυστυχώς, όπως και σήμερα η Αριστερά φοβάται να βάλει το κεφάλι της μπροστά στις μεγάλες κινηματικές διεργασίες που εξελίσσονται, έτσι και τότε απέφευγε ή και κατέκρινε τη μαζική λαϊκή βία που αναπτύχθηκε το Δεκέμβρη. Ο ΣΥΝ, κατήγγειλε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, όπως ακριβώς σήμερα θεωρεί το ερώτημα για έξοδο ή παραμονή στην Ε.Ε. ψευτοδίπολο, παίρνοντας πάλι την πιο μετριοπαθή στάση. Το ΚΚΕ έλεγε πως στη δικιά του επανάσταση δε θα σπάσει ούτε τζάμι, και σήμερα έρχεται να το επιβεβαιώσει, με το να περιφρουρεί τη Βουλή απέναντι σε σωματεία που θέλανε να αναπτύξουν ριζοσπαστικές μορφές πάλης, στοχοποιώντας τη Βουλή.
Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, πρέπει όλοι οι φοιτητές, όλος ο λαός, που βιώνει καθημερινά την καταπίεση, να βγει στους δρόμους και να μη φοβηθεί την καταστολή. Ο Δεκέμβρης απέδειξε ότι αυτοί που πρέπει να φοβούνται είναι η Κυβερνήσεις και πως αυτό που πρέπει να φοβούνται είναι η οργή και η αποφασιστικότητα του εξεγερμένου λαού.
Τώρα, όπως και τότε, ας βαδίσουμε στο δρόμο
του συλλογικού, ανυποχώρητου αγώνα.
