Αν όχι εμείς ποιοί, αν όχι τώρα πότε;

 

       Η νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση βρίσκεται αυτήν τη στιγμή προ των πυλών. Με βάση τις εξαγγελίες Διαμαντοπούλου το νέο νομοσχέδιο θα κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή στις αρχές Φεβρουαρίου του 2011. Τα κίνητρα και οι στοχεύσεις της Κυβέρνησης παραμένουν πάντα οι ίδιες. Η προσπάθεια για δημιουργία ενός μοντέλου εργαζομένου που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς. Πιστή στις κατευθύνσεις που έβαλε πριν 20 περίπου χρόνια η Ε.Ε. για τον εκπαιδευτικό μηχανισμό, προσπαθεί με ένα νόμο που θα συμπυκνώνει το σύνολο αυτών των κατευθύνσεων, να περάσει μια και καλή ολόκληρη την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στην Ελλάδα, κάτι που επιχειρήθηκε τα προηγούμενα χρόνια κομματιαστά και ηττήθηκε από τις δυναμικές κινητοποιήσεις των φοιτητών.

1.       Ε(θνικό) Π(λαίσιο) Π(ροσόντων): Αντικαθιστώνται τα επαγγελματικά δικαιώματα που κατοχύρωνε ένα πτυχίο με τίτλους σπουδών και πιστοποιητικά γνώσεων και δεξιοτήτων. Αυτό σημαίνει επί της ουσία διάλυση της έννοιας του πτυχίου και ανεύρεση δουλειάς με επιπλέον προϋποθέσεις: προϋπηρεσία, σεμινάρια, δια βίου μάθηση.

2.     Προπαρασκευαστικό έτος: Οι πανελλήνιες δεν θα αρκούν για να μπεις σε μια σχολή. Αυτό πλέον θα το κρίνει με συνεχείς αξιολογητικούς και εξεταστικούς μηχανισμούς οι «επιδόσεις» που θα έχουν οι νέοι φοιτητές κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους. Αυτό οδηγεί στην άνευ γυρισμού εντατικοποίηση των σπουδών όλων τελικά των φοιτητών, αλλά και στη διάσπαση των φοιτητικών συλλόγων σε υπό αξιολόγηση και σε επιτυχόντες φοιτητές μέσα στην ίδια σχολή.

3.     Διαγραφές φοιτητών: Θυμάστε το νέο-νόμο πλαίσιο; Διαγραφές φοιτητών έλεγε στα 2ν. Τώρα πλέον τα 2ν γίνονται ν+2 (ν τα ελάχιστα έτη μιας σχολής). Με αυτόν τον τρόπο διαγράφεται τουλάχιστον ο μισός κόσμος ο οποίος σπουδάζει στα ελληνικά Πανεπιστήμια καθώς ο μέσος όρος αποφοίτησης είναι στις περισσότερες περιπτώσεις πάνω από το ν+2. Ταυτόχρονα όμως αυτό σημαίνει πως δύσκολα θα μπορεί κανείς να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο πέρα από τις σπουδές του.

4.    Ατομικός φάκελος προσόντων: Ο κάθε φοιτητής ατομικά θα συσσωρεύει πιστωτικές μονάδες με βάση τους βαθμούς του, τα σεμινάρια που μπορεί να παρακολουθεί, και διάφορα τέτοιου είδους κριτήρια. Κάτι τέτοιο εξαφανίζει οποιαδήποτε δυνατότητα είχαν μέχρι τώρα οι φοιτητές για συλλογικούς αγώνες, ακριβώς γιατί θα υπερισχύει ο ατομικός δρόμος και ο καθένας θα κοιτάζει τη διεύρυνση του φακέλου του.

5.     Κάρτα φοιτητή: Κάθε φοιτητής θα έχει μια κάρτα την οποία θα γεμίζει με μονάδες ώστε να πληρώνει για: Φαί, στέγη, μετακίνηση, πρόστιμα εάν κόβεται σε μαθήματα. Έτσι αν πεινάς πολύ μπορεί να μην έχεις κάπου να μείνεις, ή αν κοπείς σε ένα μάθημα δεν θα μπορείς να φας.

6.     Συγχωνεύσεις σχολών κ 2 κύκλοι σπουδών: Διάσπαση δηλαδή του ενιαίου πτυχίου σε πολλές εξειδικεύσεις εκ των οποίων μία κανείς θα μπορεί να επιλέξει και η οποία θα χαρακτηρίζει το είδος του πτυχίου του. Έτσι ακόμα πιο μειωμένη θα είναι η δυνατότητα διαπραγμάτευσης ενός ισχυρού πτυχίου στην αγορά εργασίας.

       Όλα αυτά σηματοδοτούν την ταφόπλακα του φοιτητικού κινήματος, την αναίρεση όλων των κεκτημένων αυτού ιστορικά. Έχουν σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία αποφοίτων πλήρως πειθήνιων και ενταγμένων ιδεολογικά στα πρότυπα της άγριας εκμετάλλευσης, της πλήρους εξατομίκευσης, του βάρβαρου ανταγωνισμού, χαρακτηριστικά που οι πολιτική της Κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ θέλουν να κατισχύσουν πλήρως σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

        Θεωρούμε πως δεν υπάρχουν περιθώρια για καμία συναίνεση με αυτήν την πολιτική και για καμία μετριοπαθή αντιμετώπισή της. Αντίθετα θεωρούμε πως οποιαδήποτε τέτοια κατεύθυνση μπαίνει από τις καθεστωτικές παρατάξεις, αλλά δυστυχώς και από δυνάμεις της Αριστεράς, συντάσσεται αυτήν τη στιγμή με την κατεύθυνση του ΠΑΣΟΚ. Δεν υπάρχει καμία άλλη λύση πέρα από ένα κίνημα διαρκείας, πέρα από ένα σχεδιασμό που θα επιδιώκει τη μεγαλύτερη δυνατή αναταραχή στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, που θα επιδιώκει άμεσες διαδικασίες ριζοσπαστικοποίησης των κινηματικών πρακτικών των φοιτητικών συλλόγων. Μόνο ένας σχεδιασμός πλήρους ρήξης με την Κυβέρνηση και οποιονδήποτε άλλον εκφραστή της ή συνένοχό της μέσα στο Πανεπιστήμιο, μπορεί να σώσει τους φοιτητές από αυτά τα νέα μέτρα.

       Δεν χωράνε ούτε καθυστερήσεις, ούτε δεύτερες σκέψεις σε αυτήν τη διαδικασία. Για εμάς δεν τίθεται ζήτημα. Ή τώρα ή ποτέ. 5ήμερες κυλιόμενες καταλήψεις, ενάντια στα νέα μέτρα της Διαμαντοπούλου, με στόχο την ανατροπή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, που θέλει να συμπληρώσει και να ολοκληρώσει το μνημόνιο. Καμία συμμετοχή στον στημένο διάλογο. Δεν θα μπούμε σε καμία διαδικασία διαπραγμάτευσης στο πόσα από τα κεκτημένα μας θα αναιρεθούν. Διαδηλώσεις μαζικές που θα στηρίζονται από τη νεολαία, που θα δώσουν το έναυσμα για ίστρο κινητοποιήσεων σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

       Ήρθε η ώρα να γίνουμε η πρώτη σπίθα μιας φωτιάς που θα κάψει τα νομοσχέδιά τους και τα μέτρα τους, που ρίχνουν το λαό στο βούρκο της φτώχειας και της εξαθλίωσης, που θα κάνει στάχτες τις φαντασιώσεις τους για υποταγή του λαού και για απονέκρωση των συλλογικών αγώνων.

‘’Στο δρόμο που χάραξε ο Μάης-Ιούνης, ο Γενάρης-Μάρτης, ο Δεκέμβρης…

…συνεχίζουμε για να δημιουργήσουμε τους νικηφόρους αγώνες του σήμερα…’’

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΧΩΡΩΝ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ

           Μετά την κατάληψη εγκαταλελειμμένου χώρου μέσα στη σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών από την πολιτική συλλογικότητα Αντίλογος, προέκυψαν μια σειρά από αντιδράσεις από το καθηγητικό μπλοκ κυρίως, αλλά και από φοιτητικές παρατάξεις, για το κατά πόσο έχει κάποιος πολιτικός χώρος δικαίωμα να καταλαμβάνει χώρους και να τους κάνει στέκια του.

            Ενδεικτικό αυτών των αντιδράσεων ήταν αρχικά ένα χαφιέδικο ανυπόγραφο κείμενο που μόνο στόχο είχε το «δόσιμο» του Αντιλόγου και των φοιτητών που τον στηρίζουν στο καθηγητικό μπλοκ. Η κινητοποίηση του πρύτανη αλλά και ενός αντιδραστικού κομματιού του καθηγητικού μπλοκ στο να μας απειλήσει έξω από το στέκι μας. Η κινητοποίηση της πρυτανικής αρχής και της συνδιοίκησης στους Μηχανολόγους στο να βγουν μια σειρά από αποφάσεις (σύγκλητος, Δ.Σ. τμήματος ΜΗΧ/ΜΗΧ) που αποκαλούσαν την κίνηση αυτή ως κατάλυση του ακαδημαϊκού ασύλου, ως διάρρηξη γραφείου που νομιμοποιεί την κυβερνητική πολιτική και τη Διαμαντοπούλου στο να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους για το Πανεπιστήμιο και που ταυτόχρονα απειλούσε πως θα χρησιμοποιήσουν «κάθε νόμιμο μέσο» για να φύγουν οι καταληψίες από το συγκεκριμένο χώρο. Κάτι το οποίο υλοποιήθηκε με «διάρρηξη» του συγκεκριμένου χώρου και αλλαγή της πόρτας (από ξύλινη σε μασίφ σίδερο) και αλλαγή κλειδαριάς, χωρίς καν αυτό να γίνει ενώπιων του συλλόγου, αλλά μέσα στο πρώτο σαββατοκύριακο των εκλογών, χωρίς καν να έχει διεξαχθεί γενική συνέλευση του συλλόγου φοιτητών, που θα συζητούσε και για τις καταλήψεις χώρων και για τα στέκια παρατάξεων, παρόλο που κάτι τέτοιο είχε ζητηθεί και από την ίδια την Πρυτανική αρχή.

Για εμάς η συγκεκριμένη κατάληψη δεν αποτελεί με κανένα τρόπο κατάλυση του Ακαδημαϊκού Ασύλου. Ζήτημα κατάλυσής του, τίθεται μόνο από τις κυβερνήσεις με τα νομοθετήματά τους, τίθεται μόνο από την εισβολή κρατικών (δυνάμεις καταστολής) ή παρακρατικών (φασιστικές ομάδες, ασφάλεια) μηχανισμών και όχι από την πολιτική και συνδικαλιστική λειτουργία αριστερών πολιτικών συλλογικοτήτων. Ούτως ή άλλως το ίδιο το άσυλο οφείλει την ύπαρξή του στον αγώνα των φοιτητών και των εργαζομένων για την κατάκτηση της ελεύθερης συνδικαλιστικής δράσης και της ελεύθερης διεξαγωγής πολιτικών διαδικασιών και πρακτικών. Άρα τέτοιου είδους κινήσεις νομιμοποιούν στο έπακρο την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, καθιστούν την διεξαγωγή πολιτικής αναπόσπαστο κομμάτι των Πανεπιστημιακών χώρων και βάζουν κόκκινες γραμμές στις διαθέσεις για κατάλυση του Ασύλου όπως αυτή επιχειρείται (με φυσικό ή και με νομοθετικό τρόπο).

Οι καταλήψεις χώρων και γενικά η δημιουργία στεκιών των παρατάξεων, είναι πρακτικές που αντιπαρατίθενται στις κατευθύνσεις των Κυβερνήσεων, που κινούνται σε αντίρροπη κατεύθυνση από την επιδίωξη του Υπουργείου και του καθηγητικού μπλοκ για μετατροπή του Πανεπιστημίου σε έναν αποστειρωμένο «ναό της Γνώσης», όπου δεν θα χωράει καμιά συζήτηση για τα συλλογικά συμφέροντα των φοιτητών για την καθημερινότητά τους στις σχολές, για την εργασιακή τους προοπτική και την επαγγελματική τους κατοχύρωση μέσω του πτυχίου. Κινήσεις όπως και η κατάληψη του συγκεκριμένου χώρου στους Μηχανολόγους, νομιμοποιούν την ύπαρξη της πολιτικής, υλοποιούν τον πολιτικό χρωματισμό του πανεπιστημίου, νομιμοποιούν το μέσο που θα φέρει τους φοιτητές να μπορούν να διαπραγματευτούν συλλογικά ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς, δηλαδή την διεξαγωγή της πολιτικής, και άρα παίζουν πραγματικό ρόλο αναχώματος στα αντιλαϊκά μέτρα της Κυβέρνησης.

Αντίθετα η βίαιη καταστροφή ενός τέτοιου κατειλημμένου χώρου που έκλεινε 3 βδομάδες λειτουργίας, που δεν έγινε αντιπαραθετικά με κάποια εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς δεν χρησιμοποιούταν για 3 χρόνια, με την ταυτόχρονη καταστροφή του έντυπου υλικού που είχε μέσα, θεωρούμε ότι αυτή αποτελεί μια κίνηση κατάλυσης του Ασύλου, καθώς κινείται σε έναν άξονα παραδειγματικής τιμωρίας της ελεύθερης συνδικαλιστικής δράσης και νομιμοποιεί αντίστοιχες κρατικές παρεμβάσεις σε καταλήψεις τα προηγούμενα χρόνια αλλά και δείχνει το δρόμο σε όποιον επίδοξο συνεχιστή τους.

        

Φ.Σ. ΜΗΧ/ΜΗΧ

28η Οκτωβρίου

Στο σχολείο μας λέγανε πως ο Μεταξάς είπε ΟΧΙ στους Γερμανούς. Πόσο ανειλικρινής και ελλειμματική μπορεί να είναι μια τέτοια πρόταση; Κατά τα άλλα πάντως είναι μια πλήρως επεξεργασμένη στοχευμένη και παραπλανητική προπαγάνδα που θέλει να διαγράψει από τη συλλογική μνήμη πως την ιστορία δεν τη διαμορφώνουν οι δικτάτορες (κάθε είδους) αλλά οι λαοί. Παρά την ιδεολογική ταύτιση του μεταξικού καθεστώτος με τη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι, την Ισπανία του Φράνκο και τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ, ο Μεταξάς επέλεξε να στρατευτεί με την ιμπεριαλιστική Μεγάλη Βρετανία εξυπηρετώντας τα συμφέροντά της στον Ελλαδικό χώρο. Άλλωστε η Μεγάλη Βρετανία ήταν ο κύριος οικονομικός και πολιτικός υποστηρικτής της μεταξικής δικτατορίας. Έτσι το ΟΧΙ του Μεταξά συμφωνούσε με το αντιδικτατορικό και αντιφασιστικό φρόνημα του ελληνικού λαού. 

       Μετά την κατάρρευση του μετώπου και την τριπλή κατοχή (από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους) της Ελλάδας, το μεγαλύτερο κομμάτι του κρατικού μηχανισμού της μεταξικής δικτατορίας (υπουργοί, αξιωματικοί του στρατού ξηράς και χωροφυλακή) συγκρότησαν την πρώτη κατοχική κυβέρνηση υπό την ανοχή των δύο δεξιών κομμάτων(Λαϊκό κόμμα και Κόμμα Φιλελευθέρων). Τα δύο αυτά κόμματα στην καλύτερη των περιπτώσεων κράτησαν παθητική στάση και στη χειρότερη συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς συγκροτώντας τα τάγματα εθνικής ασφάλειας-Γερμανοτσολιάδες (τα τάγματα αυτά συγκροτήθηκαν από τον Πάγκαλο και τον Γονατά από το κόμμα των Φιλελευθέρων-πρόγονος του ΠΑΣΟΚ και του χώρου του κέντρου-). Αντίθετα τα κόμματα της Αριστεράς(ΣΚΕ, ΕΛΔ, ΑΚΕ και ΚΚΕ) παρότρυναν εξαρχής τον ελληνικό λαό να αντισταθεί ενάντια στον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό και τους κατακτητές της χώρας.

        Έτσι συγκροτήθηκε η εθνική αντίσταση και το μεγαλειώδες ΕΑΜικό κίνημα που με τις σκληρές μάχες του ΕΛΑΣ ενάντια στους Γερμανούς Ιταλούς Βούλγαρους και τους ντόπιους συνεργάτες τους (χωροφυλακή, ασφάλεια, τάγματα ασφαλείας) κατάφερε να απελευθερώσει ορεινές περιοχές και μεγάλες πόλεις (Καρπενήσι, Καρδίτσα, Διδυμότειχο, Λάρισα, Δράμα, Βόλο, Θεσσαλονίκη, κ.α.) και να τις μετατρέψει σε πυρήνες αυτοοργάνωσης του ελληνικού λαού και της καθημερινότητάς του σύμφωνα με τις ανάγκες του.

      Η 28^η Οκτωβρίου αποτελεί μία μέρα που συμβολίζει την αντίσταση του ελληνικού λαού ενάντια στον φασισμό και στον ιμπεριαλισμό, είτε αυτός είναι αγγλικός, γερμανικός ή αμερικάνικος. Είναι η καλύτερη απόδειξη ότι οι λαϊκές αντιστάσεις όταν εκφράζονται μέσα από συλλογικές διαδικασίες και συλλογικούς αγώνες μπορούν να επιφέρουν νίκες.

Το χρυσό τσεκούρι

Τέλειωσε άλλη μια εξεταστική περίοδος. Παρόλα αυτά βλέπουμε τα μαθήματα που χρωστάμε να αυξάνονται με αριθμητική πρόοδο. Άραγε φταίει το ότι δεν είχαμε προετοιμαστεί τόσο καλά? Το ότι δεν καταφέραμε να ξυπνήσουμε στις 7 το πρωί για να προλάβουμε 2-3 μαθήματα που δίναμε στις 8? Σίγουρα υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις, όμως υπάρχουν αρκετά παραδείγματα που ακόμα και η καθημερινή παρακολούθηση (κάτι που υποτίθεται πως δεν είναι υποχρεωτικό για μας) δεν αρκεί για να περάσεις ένα μάθημα.

Πέρα από τους σταθερούς ξυλοκόπους της σχολής μας, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, σαν μυρμήγκια σε παρατημένο κουτί μαρμελάδας, διάφοροι άλλοι επίδοξοι καθηγητές, που πιστεύουν πως αν κόψουν στο μάθημά τους όλους τους φοιτητές θα αποκτήσει κύρος το μάθημά τους, ή ότι θα καταφέρουν να μας αναγκάσουν να παρακολουθούμε το μάθημά τους ανελλιπώς.

Ε λοιπόν κάνανε λάθος. Όσο κι αν πιστεύει ο Παντελάκης ότι θα πρέπει να παρακολουθούμε ένα μάθημα επιλογής όλη τη χρονιά για να μπορούμε να το περάσουμε (σύμφωνα με δικές του δημόσιες δηλώσεις μέσα στην εξέταση του μαθήματος το Φεβρουάριο και το Σεπτέμβριο του 2010), τη στιγμή μάλιστα που αποτελεί επανάληψη μαθημάτων του πρώτου έτους (Επιστήμη Ι, ΙΙ), εμείς δεν θα του κάνουμε το χατίρι. Όσο κι αν πιστεύει ο Γεωργίου ότι θα λύσει το πρόβλημα της μοναξιάς του με το να περνούν σωρηδόν απ’ το γραφείο του οι εκατοντάδες που έχει κόψει τα τελευταία δυο χρόνια, ενώ ταυτόχρονα βάζει τα ίδια πανομοιότυπα θέματα κάθε φορά και ενώ υπάρχουν ανοιχτές σημειώσεις στην εξέταση, εμείς δεν μπορούμε απλά να υποκύψουμε στην τρέλα αυτή.

Θεωρούμε πως όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι γενικά τυχαία, ούτε οφείλεται αρχικά στα ιδιαίτερα προσωπικά χαρακτηριστικά κάποιου καθηγητή. Μπορούμε να δούμε μια ολόκληρη προσπάθεια τα τελευταία τρία χρόνια, μετά δηλαδή τη λήξη των καταλήψεων διαρκείας μέσα στις σχολές το 2007, για εκ νέου πειθάρχηση και εντατικοποίηση των φοιτητών. Οι εξετάσεις γίνονται πιο σκληρές και απαιτούν περισσότερο διάβασμα, οι προϋποθέσεις για να δώσεις ένα μάθημα όλο και πληθαίνουν, ο αριθμός των εργαστηρίων μεγαλώνει, οι πρόοδοι δίνουν και παίρνουν, δήθεν για να βοηθήσουν τον φοιτητή αλλά τελικά αποτελούν ένα άλλοθι για το δυσκόλεμα της τελικής εξέτασης.

Οι καθηγητές λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο ορμώμενοι από διάφορα κίνητρα. Άλλος γιατί πιστεύει ότι το να ξεσκιστεί κάποιος για να μάθει απέξω κι ανακατωτά το μάθημά του θα του δώσει σημαντικά εφόδια για την επαγγελματική του προοπτική, αδιαφορώντας για το ότι τη συντριπτική πλειοψηφία των πληροφοριών απλά ξεχνιέται μετά από μια εξέταση (για σκεφτείτε πόσα θυμάστε από τα μαθήματα των πανελληνίων αν είστε 3^ο ή 4^ο έτος). Άλλος επειδή θεωρεί δεδομένο πως αν σε κάποιο μάθημα κόβεται πολύς κόσμος τότε διδάσκει και μαθηματάρα (όπως ας πούμε το μάθημα εισαγωγή στους υπολογιστές, που απ όταν έφυγε ο Ζώης έχασε το κύρος του!!!). Άλλος έχοντας μια ακόμα πιο περίπλοκη σκέψη που αντιλαμβανόμενος αυτές τις φυσικές τάσεις των καθηγητών, τις καθοδηγεί εντέχνως προς ένα και μόνο στόχο. Τη δημιουργία πειθαρχημένων φοιτητών οι οποίοι δεν θα έχουν χρόνο για τίποτα άλλο πέρα από την ενασχόληση με την «επιστήμη» τους, οι οποίοι θα αποδέχονται και θα υλοποιούν το καπρίτσιο του κάθε καθηγητή που την είδε ντίβα, που θεώρησε ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει αυτός στο μάθημά του μόνο και μόνο επειδή μπορεί να κόψει όποιον θέλει αν αυτός διαφωνήσει με τις επιλογές του. Τη δημιουργία ανθρώπων μηχανών που όταν βγουν να δουλέψουν θα έχουν απολέσει κάθε έννοια της συλλογικότητας και η μόνη τους ένια θα είναι το πώς θα μπορέσουν ατομικά, ακόμα και εις βάρος των συναδέλφων τους, να εκπληρώσουν (άκριτα) τους στόχους και τα πρότζεκτς που θα τους βάζει ο εργοδότης τους. Τώρα μπορεί να είναι ο φόβος του να κοπούν στο μάθημα, αύριο θα είναι ο φόβος της απόλυσης που θα τους αναγκάζει να υιοθετούν αυτήν την ατομική πρακτική.

Ε λοιπόν, στο σύλλογό μας, ποτέ δεν ανεχτήκαμε τέτοιες συμπεριφορές. Μπορεί ο κάθε μεγαλοκαθηγητής να θεωρεί ότι το γραφείο του, η θέση ισχύος του μέσα στην «ακαδημαϊκή κοινότητα» του δίνουν άσυλο στις επιλογές του, και πως δεν κινδυνεύει από κανέναν. Εμείς όμως ξέρουμε ότι δεν μας φοβίζει ούτε η δερμάτινη τσάντα που κρατάει, ούτε η γραβάτα και το κουστούμι του, ούτε το ότι έχει την εξουσία να μας κόβει.

Φέτος τελειώνουν τα αστεία. Έχουμε αρκετά προβλήματα στις ζωές μας για να στεκόμαστε υπάκουοι στις αυθαιρεσίες κάθε καθηγητή. Μπορεί κάποιοι απ’ αυτούς να αναθάρρησαν τον τελευταίο χρόνο με την απραξία από μεριάς φοιτητών, κάτι για το οποίο μερίδιο ευθύνης έχουμε κι εμείς. Δεν θα τους περάσει όμως. Με τις μαζικές μας παραστάσεις, με τις συνελεύσεις μας και την αποφασιστικότητά μας, θα τους κόψουμε τον αέρα. Καλούμε όλο τον κόσμο της σχολής και ταυτόχρονα τον ενημερώνουμε πως σκοπεύουμε να υλοποιήσουμε μια σειρά από καταλήψεις γραφείων καθηγητών με αιτήματα κυρίως τον ορισμό επανεξέτασης.  ή την αναβαθμολόγηση. Αυτοί θεωρούν ότι μπορούν να μας κόβουν όποτε τους καπνίσει. Εμείς όμως είμαστε πολλοί και εξοργισμένοι. Ας πρόσεχαν με ποιους τα έβαζαν.