Καταγγέλλουμε τους τραμπούκους της ΔΑΠ.

Το τελευταίο διάστημα είδαμε το φοιτητικό κίνημα να βγαίνει δυναμικά σε καταλήψεις διαρκείας και να διεκδικεί την ανατροπή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης έτσι όπως προωθούταν μέσω του Ν. Διαμαντοπούλου, αλλά και την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής.

Η παράταξη της ΔΑΠ με πολύ αποφασιστικό τρόπο προσπάθησε να σαμποτάρει τις κινητοποιήσεις στηρίζοντας το ρεύμα της αντικατάληψης με κάθε τρόπο, αλλά και χρησιμοποιώντας τις απειλές των Πρυτανικών αρχών για χάσιμο εξαμήνου και εξεταστικής ώστε να ανοίξει τις σχολές και να επιτύχει να επιστρέψουν οι φοιτητές σε κατάσταση ομαλότητας, εγκαταλείποντας τον αγώνα τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ΔΑΠ στηρίζει με τόσο ξεδιάντροπο και θρασύδειλο τρόπο το Υπουργείο παιδείας και απ’ ότι φαίνεται δεν ήταν και η τελευταία. Βασικό αίτημά της πέρα από το άνοιγμα των σχολών σε όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων, ήταν η ανασυγκρότηση του οργάνου της Ε.Φ.Ε.Ε. Η Ε.Φ.Ε.Ε. είναι ένα όργανο του φοιτητικού συνδικαλισμού που δε λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια (από το ’96) καθώς το φοιτητικό κίνημα εγγυήθηκε αλλά και εγγυάται έκτοτε πως δεν θα υφίσταται. Ο λόγος είναι ότι εδώ και χρόνια το φοιτητικό κίνημα έχει καταφέρει μέσα από τις δομές των Γενικών Συνελεύσεων αλλά και απογραφειοκρατικοποιώντας τα Δ.Σ. (δηλαδή κάνοντάς τα όργανα που μπορούν μόνο να προωθήσουν αποφάσεις του Συλλόγου και όχι να αποφασίσουν αντί αυτού ή ενάντια σε αυτόν), να νικήσει οποιαδήποτε επίθεση έχει δεχθεί από την Κυβέρνηση, και να υπερασπιστεί την καθημερινότητα, τα πτυχία και το εργασιακό μέλλον των φοιτητών. Απέναντι σε αυτόν τον αμεσοδημοκρατικό τρόπο που χρησιμοποιούν οι φοιτητές για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, η ΔΑΠ προτείνει να δημιουργηθεί ένα πιο «επίσημο» όργανο, στο οποίο θα συμμετέχουν 21 «εκλεγμένοι» από τις φοιτητικές εκλογές, με βάση τα ποσοστά της κάθε παράταξης Πανελλαδικά.

Εμείς όχι μόνο θεωρούμε ότι το φοιτητικό κίνημα δεν έχει ανάγκη από κανένα φοιτητοπατέρα να διαχειρίζεται το φοιτητικό κίνημα σε κεντρικό και «επίσημο» επίπεδο, αλλά πως κάτι τέτοιο μπορεί να λειτουργήσει αντιπαραθετικά στις ίδιες τις κινητοποιήσεις των φοιτητών. Στο μόνο που θα χρησιμεύσει ένα τέτοιο όργανο, είναι να μπορεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ να διεξάγουν ανενόχλητοι το διάλογό τους με το Υπουργείο και την Κυβέρνηση, μέσα από ένα επίσημο όργανο των φοιτητών και να διαπραγματεύονται το πόσα λιγότερα θα χάσουμε από το μέλλον μας. Άλλωστε σε πολύ κρίσιμες στιγμές στο παρελθόν η Ε.Φ.Ε.Ε., έχει πάρει αποφάσεις που λειτουργούσαν τελείως κατασταλτικά για το φοιτητικό κίνημα και το άφηναν ξεκρέμαστο απέναντι στις δυνάμεις καταστολής και τον κρατικό μηχανισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ’79, όπου οι Φοιτητικοί Σύλλογοι έκαναν καταλήψεις ενάντια στο νόμο 815 (ο αντίστοιχος νόμος πλαίσιο) και η Ε.Φ.Ε.Ε. τις κατήγγειλε. Ακόμα, όταν στην τότε επέτειο του Πολυτεχνείου, οι σύλλογοι αμφισβήτησαν τις κόκκινες ζώνες της αστυνομίας και εισέβαλαν στην Αμερικανική Πρεσβεία, η Ε.Φ.Ε.Ε. είχε πάρει απόφαση να μην γίνει καν πορεία. Το ’95, ο πρόεδρος της Ε.Φ.Ε.Ε. (μέλος της ΠΑΣΠ) έδωσε άδεια να εισβάλει η αστυνομία μέσα στο άσυλο του Πολυτεχνείου. Ήταν και η τελευταία φορά που λειτούργησε το συγκεκριμένο όργανο.

Σήμερα η ΔΑΠ μετά από κάλεσμα της Διαμαντοπούλου να συζητήσει στο υπουργείο για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος (τι ειρωνία!), στο οποίο και ανταποκρίθηκε, έρχεται με τραμπούκικο τρόπο να προωθήσει τη διαδικασία ανασυγκρότησης αυτού του οργάνου μέσα από τα Δ.Σ. Καταρχήν αυτή η διαδικασία είναι αντικαταστατική, αφού για να εκλεγούν σύνεδροι από τον κάθε σύλλογο πρέπει να έχει υπάρξει εκλογική διαδικασία για το συγκεκριμένο όργανο, κάτι που δεν έγινε στις φοιτητικές εκλογές, καθώς οι φοιτητές τυπικά ψηφίσανε για το ποιοι θα τους εκπροσωπήσουν στα Δ.Σ. και όχι στην Ε.Φ.Ε.Ε. Από την άλλη, μία τέτοια κίνηση είναι τελείως πραξικοπηματική, καθώς εξελίσσεται μέσα σε ένα Δ.Σ., χωρίς να έχει ανοιχτεί ή συζητηθεί ποτέ στις πλατειές μάζες των φοιτητών και στη Γενική μας Συνέλευση. Τέλος, το να θέλει η ΔΑΠ με κάθε τρόπο να ορίσει εκπροσώπους, ενώ έχει παρθεί ήδη απόφαση η όποια συζήτηση να διεξαχθεί μέσα στη Γενική Συνέλευση της Τρίτης 29-11,  δείχνει την εμμονή της να παρακάμψει τους συλλόγους και να υλοποιήσει μια αντικαταστατική και τελείως απονομιμοποιημένη κίνηση μέσα από ένα παραγοντομάζεμα, καθορίζοντας εν αγνοία των φοιτητών τον τρόπο με τον οποίο θα διεκδικούν τα δικαιώματά τους από δω και στο εξής.

Απέναντι στις τραμπούκικες πιέσεις της ΔΑΠ, για να συγκροτήσει το όργανο αυτό, ώστε να μπορούν τα στελέχη της να κάνουν καριέρα στο φοιτητικό συνδικαλισμό και το βουλευτιλίκι, πατώντας στις πλάτες του συλλόγου και του φοιτητικού κινήματος, υλοποιώντας τις πιο βαθιές επιθυμίες της Διαμαντοπούλου και της Κυβέρνησης, εμείς θα διασφαλίσουμε πως καμία τέτοια συγκρότηση δεν θα υλοποιηθεί, αφού κινείται πέρα κι έξω από τις συνειδήσεις των φοιτητών, που αγωνίζονται με θυσίες, απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και το Υπουργείο παιδείας.

Για τον απεργο…σπάστη, Κωστόπουλο.

                Χθες, Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου, λίγες μέρες πριν την αγωνιστική επέτειο του Πολυτεχνείου του ’73, διεξήχθη παράσταση διαμαρτυρίας στον «κύριο» Κωστόπουλο την ώρα της Δυναμικής. Σκοπός αυτής της κίνησης, ήταν να καταγγελθεί το γεγονός πως ο συγκεκριμένος καθηγητής επέλεξε να μοιράσει στο διάλλειμα της διδασκαλίας του ένα κείμενο, άρθρο της Καθημερινής, το οποίο στοχοποιεί ξεκάθαρα το μέσο πάλης της απεργίας και παρακινεί την απεργοσπασία, αλλά και προτείνει την άμεση απόλυση όσων απεργούν.

Θεωρούμε πως υπάρχουν κάποια σημεία κριτικής σε αυτό. Καταρχήν δεν είναι δυνατόν ένας καθηγητής ο οποίος επαλειμμένα διακηρύττει μέσα στο μάθημά του, πως το Πανεπιστήμιο δεν υπάρχει για να διεξάγεται συνδικαλισμός και πολιτική, αλλά πως είναι αποκλειστικά ένας χώρος μάθησης και γνώσης, να κάνει επί της ουσίας «πολιτικές παρεμβάσεις» τέτοιου είδους. Πιστεύουμε, μετά από το τελευταίο περιστατικό, πως ο μόνος λόγος που δεν θέλει να διεξάγεται πολιτική στο σύλλογό μας, δεν είναι επειδή έχει κάποιο πρόβλημα με την πολιτική συζήτηση αυτήν καθεαυτή, εφόσον και ο ίδιος την επιδιώκει. Αντίθετα αποδεικνύεται, και από τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να μας διώξει από το μάθημά του, πως το πρόβλημά του είναι το ιδεολογικό πρόσημο της συζήτησης που διεξάγεται μέσα στο σύλλογο φοιτητών Μηχανολόγων και τον χαρακτήρα των αποφάσεων που αυτός παίρνει. Δηλαδή αυτόν της συλλογικής, ριζοσπαστικής και αγωνιστικής διαπραγμάτευσης ενός καλύτερου μέλλοντος για τους φοιτητές.

Εκτός από αυτό, είναι για μας τελείως εξοργιστικό και υποκριτικό, κάποιος να επιχειρεί να διαδίδει τις απόψεις του, εκμεταλλευόμενος τη θέση εξουσίας του σε σχέση με το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται. Έτσι μια πολιτική άποψη που αν είχε βγει από το στόμα ενός ΔΑΠίτη ή ΠΑΣΠίτη, το πιο πιθανό θα ήταν να έχει «φύγει σηκωτός», όταν υποστηρίζεται από έναν «αξιοσέβαστο», «ανώτερό μας» Καθηγητή, προβληματίζει, ή ακόμα δημιουργεί αποδέκτες.

Αυτήν την περίοδο, ολόκληρος ο ελληνικός λαός και η νεολαία βρίσκεται στο στόχαστρο της πιο αντιλαϊκής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Ο μισθός του μειώνεται σχεδόν καθημερινά. Οι συντάξεις καταργούνται, δουλειές δεν υπάρχουν, και η ζωή έχει ακριβύνει τόσο, που δεν μπορούν να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες. Τι προτείνει ακριβώς ο συγκεκριμένος καθηγητής στον εργαζόμενο λαό, που δεν έχει ούτε μισθό καθηγητή Πανεπιστημίου, ούτε τη μόνιμη δουλειά ενός καθηγητή Πανεπιστημίου, ούτε κάνει έρευνα που να του προσδίνει επιπλέον κέρδος, με «υπαλλήλους» που τους πληρώνει το κράτος; Τους προτείνει να δεχθούν την κατάσταση ως έχει, μέχρι να ανακαλύψει με τους μεταπτυχιακούς του μια κατασκευή που θα αυξάνει τους μισθούς, καταναλώνοντας ηλιακή ενέργεια;

Ο ελληνικός λαός προσπαθεί να εξοικονομήσει χρήματα ώστε να μπορέσει να απεργήσει. Ο ελληνικός λαός προσπαθεί να συγκεντρώσει όσο κουράγιο του έχει μείνει, για να μπορέσει να απαλλαχτεί από αυτήν την πολιτική. Ποτέ δεν υπήρξε ανατροπή κάποιας αντιλαϊκής πολιτικής, χωρίς να υπάρξουν διαρκείς απεργιακές κινητοποιήσεις. Ποτέ δεν υπήρξε εργατικός αγώνας που να πέτυχε νίκες, χωρίς να σταματήσει την παραγωγική διαδικασία, δηλαδή χωρίς να χρησιμοποιήσει το μέσο πάλης της απεργίας.

Τέτοιου είδους τοποθετήσεις όπως αυτές του Κωστόπουλου, εμείς θεωρούμε πως δεν χωράνε μέσα στο ελληνικό Πανεπιστήμιο και άρα δεν θα έπρεπε να ακούγονται. Είμαστε διατεθειμένοι να απαντήσουμε στον συγκεκριμένο καθηγητή όποτε επιλέξει πάλι να ξεκινήσει τέτοιου είδους άκρως συντηρητικές συζητήσεις. Όσο το μάθημά του θα είναι χώρος πολιτικού προβληματισμού για τον ίδιο, άλλο τόσο θα είναι και για μας.

Αποτελέσματα Γενικής Συνέλευσης Μηχανολόγων Μηχανικών

Κοινό Πλαίσιο: 69

ΜΑΣ: 22

ΠΑΣΠ: 19

ΔΑΠ: 18

Μετά το «κούρεμα» έρχεται και η «φάπα»!

Τα ΜΜΕ προσπαθούν τις τελευταίες μέρες να προβάλουν μια εικόνα, πως η σταθεροποίηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, είτε είναι πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ είτε είναι μιας «Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας», σημαίνει και καλύτερη μοίρα για τα εργαζόμενα στρώματα. Αντίθετα! Όσο πιο ασταθείς είναι τέτοιες πολιτικές τόσο πιο καλά για εμάς τους νέους και για το λαό, αλλά και για τις κινητοποιήσεις μας. Όσο περισσότερο φοβάται ο Γιωργάκης μήπως πέσει η Κυβέρνησή του από το λαό, τόσο το καλύτερο.

Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, δεν γίνεται ούτε για να αλλάξει η πολιτική που ασκείται, ούτε επειδή ένα άλλο πρόσωπο «κοινά αποδεκτό» από τα καθεστωτικά κόμματα θα αλλάξει την τύχη του λαού. Ο μόνος λόγος που γίνεται είναι για να σταθεροποιηθεί η προώθηση αυτής της πολιτικής, και η εφαρμογή της στους χώρους δουλειάς και στους χώρους εκπαίδευσης και αυτό είναι απόλυτα σαφές από όλες τις δηλώσεις.

Για το κούρεμα:

Το κούρεμα εμφανίζεται ως μια φοβερή λύση και μοναδική ευκαιρία για την ελληνική οικονομία. Τι είναι όμως αλήθεια αυτό το κούρεμα;  Είναι η μείωση του χρέους της Ελληνικού κράτους προς τις τράπεζες τους εξωτερικού και η μετακύλισή του στην ελληνική οικονομία. Δηλαδή το κούρεμα του 50% σημαίνει κούρεμα στην ελληνική οικονομία κατά 50%. Το κούρεμα του χρέους ξεπληρώνεται με το άδειασμα των ασφαλιστικών ταμείων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ταυτόχρονα δεν ισχύει ούτε το ότι οι ελληνικές τράπεζες γίνονται δημόσιες. Σαν αντάλλαγμα για την ανάληψη κομματιού του χρέους από τις ελληνικές τράπεζες, το ελληνικό κράτος αγοράζει έναν μεγάλο αριθμό μετοχών (με τα χρήματα που θα πάρει από το ξεπούλημα που περιγράψαμε) και οι ελληνικές τράπεζες ύστερα «κόβουν» πολύ περισσότερες μετοχές υποτιμώντας την αξία τους. Με αυτόν τον τρόπο επί της ουσίας τονώνεται όπως λένε η αγορά, δηλαδή κυκλοφορεί περισσότερο ρευστό μέσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα στην Ελλάδα, το ρευστό των ασφαλιστικών ταμείων και της δημόσιας περιουσίας. Με αυτόν τον τρόπο οι τράπεζες (υποτιμώντας δηλαδή τις μετοχές τους) κερδίζουν και από το ρευστό που τους έδωσε το ελληνικό κράτος και από τις νέες αγορές μετοχών που ακολουθούν την υποτίμηση. Ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος αγοράζει μετοχές που αμέσως υποτιμούνται και τις οποίες θα πουλήσει σε λίγα χρόνια σε ξένες ή ελληνικές τράπεζες σε πολλαπλάσια μικρότερη τιμή.

Αυτή είναι η κομπίνα που στήσανε με το χρέος. Και πάλι, ο ελληνικός λαός βρίσκεται χρεωμένος. Το χρέος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το πληρώνει με τις επί δεκαετίες καταθέσεις του στα ασφαλιστικά ταμεία. Μπροστά μας, με το κούρεμα, έχουμε  μια ελεγχόμενη χρεοκοπία, μέσα στο ευρώ, που δε θίγει τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών, ίσα-ίσα τονώνει τους ρυθμούς κέρδους τους. Η εσωτερική μετακύλιση του χρέους δεν αποτελεί διαγραφή του και ρίχνει το χρέος στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Για τη φάπα:

Ο μόνος τρόπος να είναι φιλολαϊκή η διέξοδος από την κρίση είναι να γίνει σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που λειτουργούν οι ελληνικές Κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες.

Η είσοδος της Ελλάδας στο Ευρώ ήταν μια κίνηση που καμία σχέση δεν είχε με τη διευκόλυνση των λαϊκών στρωμάτων. Το Ευρώ, ως σκληρό νόμισμα, μπορεί να δίνει στα μεγάλα ελληνικά κεφάλαια και ειδικά στις ελληνικές τράπεζες και το εφοπλιστικό κεφάλαιο σταθερές αποδόσεις στις επενδύσεις τους με μικρό ρίσκο. Επί της ουσίας για τα λαϊκά στρώματα δε βοήθησε πουθενά. Η ακρίβεια δικαίως συνδέθηκε με την αλλαγή της δραχμής και τις στρογγυλοποιήσεις προς τα πάνω των τιμών. Επί πλέον η αδυναμία της Ελλάδας να υποτιμά εξωτερικά το νόμισμά της όταν ήταν σε ύφεση έκανε αναγκαστική την εσωτερική υποτίμηση της οικονομίας της, δηλαδή όλο και μικρότεροι μισθοί, όλο και πιο μικρή η αγοραστική δύναμη του χρήματος (αγοραστική δύναμη= δυνατότητα ενός χρηματικού ποσού να ανταλλάσσεται με προϊόντα ή υπηρεσίες).

Η ευρωπαϊκή ένωση συστηματικά υποβάθμισε και κατέστρεψε τις περισσότερες παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, με αποτέλεσμα να αγοράζουμε μόνο από ξένες αγορές και να μην μπορεί σε καμία περίπτωση να ξεπληρωθεί το χρέος. Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και μετά από όλα αυτά τα μέτρα Τα συνολικά έσοδα του κράτους παραμένουν λιγότερα από τα έξοδα. Ακόμα η Ευρωπαϊκή Ένωση έπαιξε ένα ρόλο μηχανισμού πίεσης πάνω στον ελληνικό λαό ώστε να επιβάλλονται όλο και πιο αντιλαϊκά μέτρα τις τελευταίες δεκαετίες και να καταργούνται συνεχώς λαϊκά κεκτημένα. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποτελεί δημιούργημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και η κατεύθυνση για ιδιωτικοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και της υγείας, για ξεπούλημα του δημόσιου χρήματος, και για την κατασταλτική θωράκιση του κρατικού μηχανισμού από τα λαϊκά κινήματα.

Μόνο λοιπόν η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαική Ένωση μπορεί να αλλάξει τις παραπάνω κατευθύνσεις. Τα ΜΜΕ και οι Κυβερνόντες προσπαθούν να τρομάξουν τον κόσμο όσον αφορά την έξοδο από το Ευρώ. Όμως οικονομικές μελέτες λένε πως η Έξοδος από το Ευρώ με ταυτόχρονη εθνικοποίηση των μεγάλων ελληνικών τραπεζών και μεγάλων παραγωγικών μονάδων, ώστε να δεσμευτούν τα κεφάλαιά τους και να μη φύγουν και να τα επενδύσουν σε τράπεζες του εξωτερικού θα σημάνει μια maximum υποβάθμιση του νομίσματος και της εσωτερικής οικονομίας στο 30%. Σήμερα μόνο με το κούρεμα υποβαθμίζεται 40%. Αν δούμε και το πόσο υποβαθμίστηκαν οι μισθοί από όταν ξεκίνησε η κρίση, μιλάμε για πολλαπλάσια μεγαλύτερες απώλειες στην κατεύθυνση που χαράζει σήμερα η Κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση πέραν του ότι εξασφαλίζει μια διαφορετική κατεύθυνση σίγουρα πιο συμφέρουσα για τον ελληνικό λαό, σηματοδοτεί μια ταχεία παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Σημαίνει πως θα αρχίσουν πάλι να λειτουργούν εργοστάσια και οικοδομές, η ανεργία θα μειωθεί δραματικά.

Όσο για το χρέος, ο μόνος τρόπος να απαλλαχθούμε από αυτό είναι να το διαγράψουμε. Μπορούμε να κάνουμε εξωτερική στάση πληρωμών με βάση το διεθνές δίκαιο. Αυτό που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να λειτουργούμε μέσα στο φαύλο κύκλο των Ευρωπαϊκών και Αμερικάνικων Δανείων, που μόνο αποτέλεσμα έχουν τη συνεχή υποβάθμιση των μισθών, τους όλο και χειρότερους όρους δουλειάς, την ανασφάλιστη εργασία και την διόγκωση της ανεργίας.

Η απαλλαγή από το χρέος, μαζί με την ανατροπή της κατεύθυνσης που βάζει την Ελλάδα σε ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η κρατικοποίηση τραπεζών και μεγάλων παραγωγικών μονάδων, αλλά και μια αναδιανομή του πλούτου προς τα εργαζόμενα στρώματα, είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουμε καλύτερες μέρες.

Μια τέτοια κατεύθυνση δεν μπορεί να υλοποιηθεί παρά μόνο αν ο ίδιος ο λαός με τις μαζικές και ριζοσπαστικές του κινητοποιήσεις την εκβιάσει. Πρέπει όλες οι κοινωνικές δυνάμεις που πλήττονται να επιχειρήσουν να ενωθούν κάτω από αυτά τα αιτήματα και να ξεφύγουν από την απλή αγανάκτηση απέναντι στο μνημόνιο και το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να διεκδικήσουμε μια άλλη ζωή από αυτήν που μας ετοιμάζουν.

Σε αυτήν την κατεύθυνση οφείλουν να κινηθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς. Ένα πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς που θα έχει αυτά τα αιτήματα, σε συνδυσμό με τη συμπόρευση μέσα στο κίνημα όλων των αριστερών πολιτικών δυνάμεων και όλων των αγωνιστών, αλλά και όλων των κοινωνικών δυνάμεων που πλήττωνται από αυτήν την πολιτική, μπορεί μέσα στις επόμενες εξελίξεις να σημάνει έναν νέο και πιο δυναμικό κύκλο αγώνων ο οποίος να καταφέρει να ρίξει αυτήν την πολιτική από τα κάτω και να φτιάξει μια νέα κοινωνία που θα λειτουργεί με βάση τις ανάγκες του λαού.