ΤΟ ΑΝ.Α.ΧΩ.ΜΑ. ΣΧΗΜΑ-τίζεται 

ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ, 8/12, ΣΤΙΣ 13:00

Για να συζητήσει και να αποφασίσει για:

1) Μία Αποτίμηση του Διήερου Συντονισμού των Ε.Α.Α.Κ.

2) Μία αποτίμηση της Πανεργατικής Απεργίας και της 6 Δεκέμβρη
3) Έναν σχεδιασμό για την ανασυγκρότηση των φοιτητικών κινητοποιήσεων

Δεκέμβρης 2008…

Για την καταστολή:

3 χρόνια μετά την κρατική δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα, τα αίτια που οδήγησαν σε αυτό το γεγονός, παραμένουν επίκαιρα. Η κρίση, κάνει επιτακτικό για τις Κυβερνήσεις το πέρασμα των αναδιαρθρώσεων, ακόμα και όταν δεν υπάρχει για αυτές καμία κοινωνική συναίνεση. Όλες οι μεταρρυθμίσεις έχουν υλοποιηθεί τα τελευταία δύο χρόνια, εν μέσω σφοδρών αντιδράσεων από την πλειοψηφία των κοινωνικών στρωμάτων, με μόνο σύμμαχο επί της ουσίας τα ΜΜΕ και την αστυνομία. Έτσι, το κράτος, όταν δεν μπορεί να ενσωματώσει τις μάζες, δηλαδή με κάποιον τρόπο να μετριάσει την λαϊκή οργή δίνοντας μικρές παραχωρήσεις , δείχνει τα δόντια του. Τα κανάλια, μιλώντας για την εμπόλεμη ζώνη του κέντρου της Αθήνας, ξεκάθαρα προσπαθούν να αποθαρρύνουν όποιον θέλει να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις. Η αστυνομία, φροντίζει σε κάθε διαδήλωση να επιβεβαιώσει αυτήν την εικόνα, χτυπώντας απρόκλητα πορείες, πνίγοντάς τες στα δακρυγόνα και τα χημικά.

Δεν υπάρχουν γενικά και αόριστα, οξύθυμοι ΜΑΤατζίδες, αλλά εξειδικευμένοι στην καταστολή πλήθους και πλήρως εξοπλισμένοι ρόμποκοπ. Δεν υπάρχουν καλοθελητές πολιτικοί και δημοσιογράφοι, ακόμα κι αν οι τελευταίοι προσπαθούν να δείξουν πόσο νοιάζονται για τη χώρα, όταν μας θυμίζουν πως δεν θα έρχονται τουρίστες στα Ελληνικά νησιά αν υπάρχουν διαδηλώσεις. Η κρατική καταστολή είναι ένα όπλο στα χέρια του κράτους που χρησιμοποιεί όποτε μπαίνουν οι λαϊκές διεκδικήσεις στο προσκήνιο. Αυτό φάνηκε τον Δεκέμβρη του 2008 στην πιο ακραία έκφανσή του, όταν η ελληνική αστυνομία δεν δίστασε να θυσιάσει ένα 16χρονο παιδί στον βωμό της τάξης και της ασφάλειας.

Μια σύντομη αναδρομή:

Αποτέλεσμα της δολοφονίας ήταν ένα ξέσπασμα της λαϊκής οργής με όρους εξέγερσης. Στρώματα τα οποία δέχονταν κάθε μέρα την βία και την καταπίεση του κράτους όπως μετανάστες ,νέοι εργαζόμενοι, άνεργοι, μαθητές και φοιτητές, κατέβηκαν στον δρόμο και συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Οι κινητοποιούμενες μάζες στοχοποίησαν κυβερνητικά κτήρια ,αστυνομικά τμήματα και κτήρια λήψης αποφάσεων όπως Υπουργεία, αλλά και τράπεζες αφού εκείνη την περίοδο ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της κρίσης, η κυβέρνηση είχε δώσει 28 δις στις τράπεζες. Το κράτος επέλεξε απέναντι στην οργή του λαού την χρήση της αστυνομικής βίας όμως ο κόσμος όχι μόνο δεν τρομοκρατήθηκε αλλά απάντησε στην καταστολή με μαζικό και αποφασιστικό τρόπο.

Το ποιοι συμμετείχαν στις συγκρούσεις και τα οδοφράγματα, αλλά και η διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη αποδεικνύουν, πως ήταν ένα ξέσπασμα απέναντι στην καταπίεση από το κράτος και τη βία της αστυνομίας, που κατάφερε να δημιουργήσει τριγμούς σε όλη την Ευρώπη. Κυριότερος αντίκτυπος ήταν η απόσυρση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στη Γαλλία, από το Σαρκοζί, λόγω του ενδεχομένου «ντόμινο» εξεγέρσεων.

Για τα αιτήματα:

Τα αιτήματα που αναδείχθηκαν μέσα από το Δεκέμβρη, δεν έχουν εκπληρωθεί μέχρι σήμερα. Το να ανατραπεί αυτή η κυβερνητική πολιτική που δολοφονεί, το να σταματήσει η καταστολή στις πορείες και να καταργηθούν τα ματ και όλα τα ειδικά σώματα καταστολής, αποτελούν αιτήματα που ακόμα και αυτούσια αποτελούν διεκδικήσεις του κόσμου που αγωνίζεται σήμερα. Η δολοφονική κυβερνητική πολιτική εκείνο το Δεκέμβρη δεν έχει αλλάξει, ίσα-ίσα έχει ενταθεί. Καθημερινά καταστρέφονται οι ζωές χιλιάδων μισθωτών και συνταξιούχων, τα όνειρα και η καθημερινότητα της νεολαίας, με την εργασιακή και την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Και σήμερα, αν και θάφτηκε από πολλές μεριές, η κυβέρνηση δολοφονεί, αφού έριξε νεκρό τον αγωνιστή του ΠΑΜΕ Δημήτρη Κοτσαρίδη, στη διαδήλωση ενάντια στο Πολυνομοσχέδιο για την εφεδρεία, στις 20 Οκτώβρη. Και σήμερα το τραπεζικό σύστημα στηρίζεται με κάθε τρόπο από το ΠΑΣΟΚ και από τη νέα Κυβέρνηση «εθνικής ενότητας».

Για τις πρακτικές του Δεκέμβρη:

Ο Δεκέμβρης, αποτελεί μια αμυντική κίνηση από μεριάς του κόσμου που κατέβηκε στους δρόμους, παρόλο που πολλοί τείνουν να το αμφισβητήσουν. Η βίαιη και μαζική απάντηση των διαδηλωτών σε μια δολοφονία, δεν αποτελεί τυφλό βίαιο ξέσπασμα κάποιων τρελών. Δυστυχώς, όπως και σήμερα η Αριστερά φοβάται να βάλει το κεφάλι της μπροστά στις μεγάλες κινηματικές διεργασίες που εξελίσσονται, έτσι και τότε απέφευγε ή και κατέκρινε τη μαζική λαϊκή βία που αναπτύχθηκε το Δεκέμβρη. Ο ΣΥΝ, κατήγγειλε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, όπως ακριβώς σήμερα θεωρεί το ερώτημα για έξοδο ή παραμονή στην Ε.Ε. ψευτοδίπολο, παίρνοντας πάλι την πιο μετριοπαθή στάση. Το ΚΚΕ έλεγε πως στη δικιά του επανάσταση δε θα σπάσει ούτε τζάμι, και σήμερα έρχεται να το επιβεβαιώσει, με το να περιφρουρεί τη Βουλή απέναντι σε σωματεία που θέλανε να αναπτύξουν ριζοσπαστικές μορφές πάλης, στοχοποιώντας τη Βουλή.

Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, πρέπει όλοι οι φοιτητές, όλος ο λαός, που βιώνει καθημερινά την καταπίεση, να βγει στους δρόμους και να μη φοβηθεί την καταστολή. Ο Δεκέμβρης απέδειξε ότι αυτοί που πρέπει να φοβούνται είναι η Κυβερνήσεις και πως αυτό που πρέπει να φοβούνται είναι η οργή και η αποφασιστικότητα του εξεγερμένου λαού.

Τώρα, όπως και τότε, ας βαδίσουμε στο δρόμο

του συλλογικού, ανυποχώρητου αγώνα.

Καταγγέλλουμε τους τραμπούκους της ΔΑΠ.

Το τελευταίο διάστημα είδαμε το φοιτητικό κίνημα να βγαίνει δυναμικά σε καταλήψεις διαρκείας και να διεκδικεί την ανατροπή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης έτσι όπως προωθούταν μέσω του Ν. Διαμαντοπούλου, αλλά και την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής.

Η παράταξη της ΔΑΠ με πολύ αποφασιστικό τρόπο προσπάθησε να σαμποτάρει τις κινητοποιήσεις στηρίζοντας το ρεύμα της αντικατάληψης με κάθε τρόπο, αλλά και χρησιμοποιώντας τις απειλές των Πρυτανικών αρχών για χάσιμο εξαμήνου και εξεταστικής ώστε να ανοίξει τις σχολές και να επιτύχει να επιστρέψουν οι φοιτητές σε κατάσταση ομαλότητας, εγκαταλείποντας τον αγώνα τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ΔΑΠ στηρίζει με τόσο ξεδιάντροπο και θρασύδειλο τρόπο το Υπουργείο παιδείας και απ’ ότι φαίνεται δεν ήταν και η τελευταία. Βασικό αίτημά της πέρα από το άνοιγμα των σχολών σε όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων, ήταν η ανασυγκρότηση του οργάνου της Ε.Φ.Ε.Ε. Η Ε.Φ.Ε.Ε. είναι ένα όργανο του φοιτητικού συνδικαλισμού που δε λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια (από το ’96) καθώς το φοιτητικό κίνημα εγγυήθηκε αλλά και εγγυάται έκτοτε πως δεν θα υφίσταται. Ο λόγος είναι ότι εδώ και χρόνια το φοιτητικό κίνημα έχει καταφέρει μέσα από τις δομές των Γενικών Συνελεύσεων αλλά και απογραφειοκρατικοποιώντας τα Δ.Σ. (δηλαδή κάνοντάς τα όργανα που μπορούν μόνο να προωθήσουν αποφάσεις του Συλλόγου και όχι να αποφασίσουν αντί αυτού ή ενάντια σε αυτόν), να νικήσει οποιαδήποτε επίθεση έχει δεχθεί από την Κυβέρνηση, και να υπερασπιστεί την καθημερινότητα, τα πτυχία και το εργασιακό μέλλον των φοιτητών. Απέναντι σε αυτόν τον αμεσοδημοκρατικό τρόπο που χρησιμοποιούν οι φοιτητές για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, η ΔΑΠ προτείνει να δημιουργηθεί ένα πιο «επίσημο» όργανο, στο οποίο θα συμμετέχουν 21 «εκλεγμένοι» από τις φοιτητικές εκλογές, με βάση τα ποσοστά της κάθε παράταξης Πανελλαδικά.

Εμείς όχι μόνο θεωρούμε ότι το φοιτητικό κίνημα δεν έχει ανάγκη από κανένα φοιτητοπατέρα να διαχειρίζεται το φοιτητικό κίνημα σε κεντρικό και «επίσημο» επίπεδο, αλλά πως κάτι τέτοιο μπορεί να λειτουργήσει αντιπαραθετικά στις ίδιες τις κινητοποιήσεις των φοιτητών. Στο μόνο που θα χρησιμεύσει ένα τέτοιο όργανο, είναι να μπορεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ να διεξάγουν ανενόχλητοι το διάλογό τους με το Υπουργείο και την Κυβέρνηση, μέσα από ένα επίσημο όργανο των φοιτητών και να διαπραγματεύονται το πόσα λιγότερα θα χάσουμε από το μέλλον μας. Άλλωστε σε πολύ κρίσιμες στιγμές στο παρελθόν η Ε.Φ.Ε.Ε., έχει πάρει αποφάσεις που λειτουργούσαν τελείως κατασταλτικά για το φοιτητικό κίνημα και το άφηναν ξεκρέμαστο απέναντι στις δυνάμεις καταστολής και τον κρατικό μηχανισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ’79, όπου οι Φοιτητικοί Σύλλογοι έκαναν καταλήψεις ενάντια στο νόμο 815 (ο αντίστοιχος νόμος πλαίσιο) και η Ε.Φ.Ε.Ε. τις κατήγγειλε. Ακόμα, όταν στην τότε επέτειο του Πολυτεχνείου, οι σύλλογοι αμφισβήτησαν τις κόκκινες ζώνες της αστυνομίας και εισέβαλαν στην Αμερικανική Πρεσβεία, η Ε.Φ.Ε.Ε. είχε πάρει απόφαση να μην γίνει καν πορεία. Το ’95, ο πρόεδρος της Ε.Φ.Ε.Ε. (μέλος της ΠΑΣΠ) έδωσε άδεια να εισβάλει η αστυνομία μέσα στο άσυλο του Πολυτεχνείου. Ήταν και η τελευταία φορά που λειτούργησε το συγκεκριμένο όργανο.

Σήμερα η ΔΑΠ μετά από κάλεσμα της Διαμαντοπούλου να συζητήσει στο υπουργείο για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος (τι ειρωνία!), στο οποίο και ανταποκρίθηκε, έρχεται με τραμπούκικο τρόπο να προωθήσει τη διαδικασία ανασυγκρότησης αυτού του οργάνου μέσα από τα Δ.Σ. Καταρχήν αυτή η διαδικασία είναι αντικαταστατική, αφού για να εκλεγούν σύνεδροι από τον κάθε σύλλογο πρέπει να έχει υπάρξει εκλογική διαδικασία για το συγκεκριμένο όργανο, κάτι που δεν έγινε στις φοιτητικές εκλογές, καθώς οι φοιτητές τυπικά ψηφίσανε για το ποιοι θα τους εκπροσωπήσουν στα Δ.Σ. και όχι στην Ε.Φ.Ε.Ε. Από την άλλη, μία τέτοια κίνηση είναι τελείως πραξικοπηματική, καθώς εξελίσσεται μέσα σε ένα Δ.Σ., χωρίς να έχει ανοιχτεί ή συζητηθεί ποτέ στις πλατειές μάζες των φοιτητών και στη Γενική μας Συνέλευση. Τέλος, το να θέλει η ΔΑΠ με κάθε τρόπο να ορίσει εκπροσώπους, ενώ έχει παρθεί ήδη απόφαση η όποια συζήτηση να διεξαχθεί μέσα στη Γενική Συνέλευση της Τρίτης 29-11,  δείχνει την εμμονή της να παρακάμψει τους συλλόγους και να υλοποιήσει μια αντικαταστατική και τελείως απονομιμοποιημένη κίνηση μέσα από ένα παραγοντομάζεμα, καθορίζοντας εν αγνοία των φοιτητών τον τρόπο με τον οποίο θα διεκδικούν τα δικαιώματά τους από δω και στο εξής.

Απέναντι στις τραμπούκικες πιέσεις της ΔΑΠ, για να συγκροτήσει το όργανο αυτό, ώστε να μπορούν τα στελέχη της να κάνουν καριέρα στο φοιτητικό συνδικαλισμό και το βουλευτιλίκι, πατώντας στις πλάτες του συλλόγου και του φοιτητικού κινήματος, υλοποιώντας τις πιο βαθιές επιθυμίες της Διαμαντοπούλου και της Κυβέρνησης, εμείς θα διασφαλίσουμε πως καμία τέτοια συγκρότηση δεν θα υλοποιηθεί, αφού κινείται πέρα κι έξω από τις συνειδήσεις των φοιτητών, που αγωνίζονται με θυσίες, απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και το Υπουργείο παιδείας.

Για τον απεργο…σπάστη, Κωστόπουλο.

                Χθες, Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου, λίγες μέρες πριν την αγωνιστική επέτειο του Πολυτεχνείου του ’73, διεξήχθη παράσταση διαμαρτυρίας στον «κύριο» Κωστόπουλο την ώρα της Δυναμικής. Σκοπός αυτής της κίνησης, ήταν να καταγγελθεί το γεγονός πως ο συγκεκριμένος καθηγητής επέλεξε να μοιράσει στο διάλλειμα της διδασκαλίας του ένα κείμενο, άρθρο της Καθημερινής, το οποίο στοχοποιεί ξεκάθαρα το μέσο πάλης της απεργίας και παρακινεί την απεργοσπασία, αλλά και προτείνει την άμεση απόλυση όσων απεργούν.

Θεωρούμε πως υπάρχουν κάποια σημεία κριτικής σε αυτό. Καταρχήν δεν είναι δυνατόν ένας καθηγητής ο οποίος επαλειμμένα διακηρύττει μέσα στο μάθημά του, πως το Πανεπιστήμιο δεν υπάρχει για να διεξάγεται συνδικαλισμός και πολιτική, αλλά πως είναι αποκλειστικά ένας χώρος μάθησης και γνώσης, να κάνει επί της ουσίας «πολιτικές παρεμβάσεις» τέτοιου είδους. Πιστεύουμε, μετά από το τελευταίο περιστατικό, πως ο μόνος λόγος που δεν θέλει να διεξάγεται πολιτική στο σύλλογό μας, δεν είναι επειδή έχει κάποιο πρόβλημα με την πολιτική συζήτηση αυτήν καθεαυτή, εφόσον και ο ίδιος την επιδιώκει. Αντίθετα αποδεικνύεται, και από τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να μας διώξει από το μάθημά του, πως το πρόβλημά του είναι το ιδεολογικό πρόσημο της συζήτησης που διεξάγεται μέσα στο σύλλογο φοιτητών Μηχανολόγων και τον χαρακτήρα των αποφάσεων που αυτός παίρνει. Δηλαδή αυτόν της συλλογικής, ριζοσπαστικής και αγωνιστικής διαπραγμάτευσης ενός καλύτερου μέλλοντος για τους φοιτητές.

Εκτός από αυτό, είναι για μας τελείως εξοργιστικό και υποκριτικό, κάποιος να επιχειρεί να διαδίδει τις απόψεις του, εκμεταλλευόμενος τη θέση εξουσίας του σε σχέση με το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται. Έτσι μια πολιτική άποψη που αν είχε βγει από το στόμα ενός ΔΑΠίτη ή ΠΑΣΠίτη, το πιο πιθανό θα ήταν να έχει «φύγει σηκωτός», όταν υποστηρίζεται από έναν «αξιοσέβαστο», «ανώτερό μας» Καθηγητή, προβληματίζει, ή ακόμα δημιουργεί αποδέκτες.

Αυτήν την περίοδο, ολόκληρος ο ελληνικός λαός και η νεολαία βρίσκεται στο στόχαστρο της πιο αντιλαϊκής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Ο μισθός του μειώνεται σχεδόν καθημερινά. Οι συντάξεις καταργούνται, δουλειές δεν υπάρχουν, και η ζωή έχει ακριβύνει τόσο, που δεν μπορούν να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες. Τι προτείνει ακριβώς ο συγκεκριμένος καθηγητής στον εργαζόμενο λαό, που δεν έχει ούτε μισθό καθηγητή Πανεπιστημίου, ούτε τη μόνιμη δουλειά ενός καθηγητή Πανεπιστημίου, ούτε κάνει έρευνα που να του προσδίνει επιπλέον κέρδος, με «υπαλλήλους» που τους πληρώνει το κράτος; Τους προτείνει να δεχθούν την κατάσταση ως έχει, μέχρι να ανακαλύψει με τους μεταπτυχιακούς του μια κατασκευή που θα αυξάνει τους μισθούς, καταναλώνοντας ηλιακή ενέργεια;

Ο ελληνικός λαός προσπαθεί να εξοικονομήσει χρήματα ώστε να μπορέσει να απεργήσει. Ο ελληνικός λαός προσπαθεί να συγκεντρώσει όσο κουράγιο του έχει μείνει, για να μπορέσει να απαλλαχτεί από αυτήν την πολιτική. Ποτέ δεν υπήρξε ανατροπή κάποιας αντιλαϊκής πολιτικής, χωρίς να υπάρξουν διαρκείς απεργιακές κινητοποιήσεις. Ποτέ δεν υπήρξε εργατικός αγώνας που να πέτυχε νίκες, χωρίς να σταματήσει την παραγωγική διαδικασία, δηλαδή χωρίς να χρησιμοποιήσει το μέσο πάλης της απεργίας.

Τέτοιου είδους τοποθετήσεις όπως αυτές του Κωστόπουλου, εμείς θεωρούμε πως δεν χωράνε μέσα στο ελληνικό Πανεπιστήμιο και άρα δεν θα έπρεπε να ακούγονται. Είμαστε διατεθειμένοι να απαντήσουμε στον συγκεκριμένο καθηγητή όποτε επιλέξει πάλι να ξεκινήσει τέτοιου είδους άκρως συντηρητικές συζητήσεις. Όσο το μάθημά του θα είναι χώρος πολιτικού προβληματισμού για τον ίδιο, άλλο τόσο θα είναι και για μας.